حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ حَجَّاجٍ الصَّوَّافِ، حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، قَالَ سَمِعْتُ الْحَجَّاجَ بْنَ عَمْرٍو الأَنْصَارِيَّ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ كُسِرَ أَوْ عَرِجَ فَقَدْ حَلَّ وَعَلَيْهِ الْحَجُّ مِنْ قَابِلٍ " . قَالَ عِكْرِمَةُ سَأَلْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ وَأَبَا هُرَيْرَةَ عَنْ ذَلِكَ فَقَالاَ صَدَقَ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Яҳё Ҳажжож ас-Саввофдан ривоят қилди, менга Яҳё ибн Абу Касир Икримадан ривоят қилдики, у: «Ҳажжож ибн Амр ал-Ансорийни шундай деяётганини эшитдим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Ким (суяги) синган ёки оқсоқ бўлиб қолса, иҳромдан чиқибди ва кейинги йили ҳажж қилиши лозим› дедилар» деди. Икрима айтди: Мен Ибн Аббос ва Абу Ҳурайрадан бу ҳақда сўрадим. Улар: «Тўғри айтибди» дейишди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُتَوَكِّلِ الْعَسْقَلاَنِيُّ، وَسَلَمَةُ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَافِعٍ، عَنِ الْحَجَّاجِ بْنِ عَمْرٍو، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ كُسِرَ أَوْ عَرِجَ أَوْ مَرِضَ " . فَذَكَرَ مَعْنَاهُ . قَالَ سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ قَالَ أَنَا مَعْمَرٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Мутаваккил ал-Асқалоний ва Салама ривоят қилиб, иккаласи: бизга Абдурраззоқ Маъмардан, у Яҳё ибн Абу Касирдан, у Икримадан, у Абдуллаҳ ибн Рофедан, у Ҳажжож ибн Амрдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилдики, у: «Ким (суяги) синган ёки оқсоқ бўлса ёхуд касал бўлса...» дедилар — сўнг унинг маъносини зикр қилди. Салама ибн Шабиб: Бизга Маъмар (ривоят қилди) деди.
حَدَّثَنَا النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا حَاضِرٍ الْحِمْيَرِيَّ، يُحَدِّثُ أَبِي مَيْمُونَ بْنَ مِهْرَانَ قَالَ خَرَجْتُ مُعْتَمِرًا عَامَ حَاصَرَ أَهْلُ الشَّأْمِ ابْنَ الزُّبَيْرِ بِمَكَّةَ وَبَعَثَ مَعِي رِجَالٌ مِنْ قَوْمِي بِهَدْىٍ فَلَمَّا انْتَهَيْنَا إِلَى أَهْلِ الشَّأْمِ مَنَعُونَا أَنْ نَدْخُلَ الْحَرَمَ فَنَحَرْتُ الْهَدْىَ مَكَانِي ثُمَّ أَحْلَلْتُ ثُمَّ رَجَعْتُ فَلَمَّا كَانَ مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ خَرَجْتُ لأَقْضِيَ عُمْرَتِي فَأَتَيْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ فَسَأَلْتُهُ فَقَالَ أَبْدِلِ الْهَدْىَ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَمَرَ أَصْحَابَهُ أَنْ يُبْدِلُوا الْهَدْىَ الَّذِي نَحَرُوا عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ فِي عُمْرَةِ الْقَضَاءِ .
Бизга Нуфайлий ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Салама Муҳаммад ибн Ишоқдан, у Амр ибн Маймундан ривоят қилдики, у: «Абу Ҳозир ал-Ҳимярийни отам Маймун ибн Миҳронга шундай ҳикоя қилаётганини эшитдим: Шом аҳли Ибн Зубайрни Маккада қамал қилган йили мен умра қилиш учун чиқдим, қавмимдан баъзи кишилар мен билан ҳадий (қурбонлик) юборган эдилар. Шом аҳлига етиб борганимизда улар бизни Ҳарамга киришдан тўсдилар. Шунда мен ҳадийни ўша жойда сўйдим, сўнг иҳромдан чиқдим ва қайтдим. Кейинги йил бўлганда умрамни қазо қилиш учун чиқдим, Ибн Аббоснинг олдига келиб ундан сўрадим. У: ‹Ҳадийни алмаштир, чунки Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам саҳобаларига Ҳудайбия йили сўйган ҳадийларини умратул-қазода алмаштиришни буюргандилар› деди» деди.