باب الإِفَاضَةِ فِي الْحَجِّ
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَفَاضَ يَوْمَ النَّحْرِ ثُمَّ صَلَّى الظُّهْرَ بِمِنًى يَعْنِي رَاجِعًا .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Абдураззоқ ривоят қилди, бизга Убайдуллаҳ Нофеъдан, у Ибн Умардан хабар бердики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам наҳр куни ифоза тавофини қилди, кейин пешин намозини Минода ўқиди — яъни қайтиб келиб.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، وَيَحْيَى بْنُ مَعِينٍ، - الْمَعْنَى وَاحِدٌ - قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنَا أَبُو عُبَيْدَةَ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زَمْعَةَ، عَنْ أَبِيهِ، وَعَنْ أُمِّهِ، زَيْنَبَ بِنْتِ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ، - يُحَدِّثَانِهِ جَمِيعًا ذَاكَ عَنْهَا - قَالَتْ كَانَتْ لَيْلَتِي الَّتِي يَصِيرُ إِلَىَّ فِيهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَسَاءَ يَوْمِ النَّحْرِ فَصَارَ إِلَىَّ وَدَخَلَ عَلَىَّ وَهْبُ بْنُ زَمْعَةَ وَمَعَهُ رَجُلٌ مِنْ آلِ أَبِي أُمَيَّةَ مُتَقَمِّصَيْنِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِوَهْبٍ " هَلْ أَفَضْتَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ " . قَالَ لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ صلى الله عليه وسلم " انْزِعْ عَنْكَ الْقَمِيصَ " . قَالَ فَنَزَعَهُ مِنْ رَأْسِهِ وَنَزَعَ صَاحِبُهُ قَمِيصَهُ مِنْ رَأْسِهِ ثُمَّ قَالَ وَلِمَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " إِنَّ هَذَا يَوْمٌ رُخِّصَ لَكُمْ إِذَا أَنْتُمْ رَمَيْتُمُ الْجَمْرَةَ أَنْ تَحِلُّوا " . يَعْنِي مِنْ كُلِّ مَا حَرُمْتُمْ مِنْهُ إِلاَّ النِّسَاءَ " فَإِذَا أَمْسَيْتُمْ قَبْلَ أَنْ تَطُوفُوا هَذَا الْبَيْتَ صِرْتُمْ حُرُمًا كَهَيْئَتِكُمْ قَبْلَ أَنْ تَرْمُوا الْجَمْرَةَ حَتَّى تَطُوفُوا بِهِ " .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ва Яҳё ибн Маъин — маъно бир — ривоят қилиб дедилар: Бизга Ибн Абу Адий Муҳаммад ибн Ишоқдан ривоят қилди, бизга Абу Убайда ибн Абдуллаҳ ибн Замъа отасидан, ва онаси Зайнаб бинти Абу Саламадан, у Умму Саламадан — иккаласи буни ундан бирга ривоят қилардилар — ривоят қилдики, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам навбатма-навбат меникига келадиган кечалардан бири наҳр куни кечаси эди. У меникига келди ва ҳузуримга Ваҳб ибн Замъа кирди, у билан бирга Абу Умайя хонадонидан бир киши бор эди, иккаласи ҳам кўйлак кийган эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ваҳбга деди: «Ифоза тавофини қилдингми, эй Абу Абдуллаҳ?» У деди: «Йўқ, валлаҳи, эй Расулуллаҳ». У соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Эгнингдан кўйлакни еч». У бошидан уни ечди, ҳамроҳи ҳам кўйлагини бошидан ечди. Сўнг у деди: «Нега, эй Расулуллаҳ?» У деди: «Бу шундай кунки, сизларга рухсат берилган: Жамрага тош отганингизда, эҳромдан чиқишингиз (мумкин)» — яъни ўзингизга ҳаром бўлган ҳар бир нарсадан, аёллардан бошқа. «Агар бу Байтни тавоф қилишдан олдин кеч кирса, Жамрага тош отишдан олдинги ҳолатингиз каби яна эҳромли бўлиб қоласиз, токи уни тавоф қилгунингизча».
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، وَابْنِ، عَبَّاسٍ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَخَّرَ طَوَافَ يَوْمِ النَّحْرِ إِلَى اللَّيْلِ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ривоят қилди, бизга Суфён Абуз-Зубайдан, у Оиша ва Ибн Аббосдан ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам наҳр куни тавофини кечгача кейинга сурдилар.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنِي ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَرْمُلْ فِي السَّبْعِ الَّذِي أَفَاضَ فِيهِ .
Бизга Сулаймон ибн Довуд ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб хабар берди, менга Ибн Журайж Ато ибн Абу Робоҳдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзи ифоза қилган ўша етти айланишда рамл қилмадилар (тез юрмадилар).