باب فِي دُخُولِ الْكَعْبَةِ
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ مِنْ عِنْدِهَا وَهُوَ مَسْرُورٌ ثُمَّ رَجَعَ إِلَىَّ وَهُوَ كَئِيبٌ فَقَالَ " إِنِّي دَخَلْتُ الْكَعْبَةَ وَلَوِ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ مَا دَخَلْتُهَا إِنِّي أَخَافُ أَنْ أَكُونَ قَدْ شَقَقْتُ عَلَى أُمَّتِي " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Довуд Исмоил ибн Абдулмаликдан, у Абдуллаҳ ибн Абу Мулайкадан, у Оишадан ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг олдидан хурсанд ҳолда чиқдилар, сўнг ҳузуримга ғамгин ҳолда қайтдилар ва: «Мен Каъбага кирдим. Агар ишимнинг олдини билганимда, кейинини билганимдай, унга кирмаган бўлардим. Мен умматимга машаққат солдим шекилли, деб қўрқаман», дедилар.
حَدَّثَنَا ابْنُ السَّرْحِ، وَسَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ، وَمُسَدَّدٌ، قَالُوا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ الْحَجَبِيِّ، حَدَّثَنِي خَالِي، عَنْ أُمِّي، صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ قَالَتْ سَمِعْتُ الأَسْلَمِيَّةَ، تَقُولُ قُلْتُ لِعُثْمَانَ مَا قَالَ لَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ دَعَاكَ قَالَ " إِنِّي نَسِيتُ أَنْ آمُرَكَ أَنْ تُخَمِّرَ الْقَرْنَيْنِ فَإِنَّهُ لَيْسَ يَنْبَغِي أَنْ يَكُونَ فِي الْبَيْتِ شَىْءٌ يَشْغَلُ الْمُصَلِّيَ " . قَالَ ابْنُ السَّرْحِ خَالِي مُسَافِعُ بْنُ شَيْبَةَ .
Бизга Ибн Сарҳ, Саийд ибн Мансур ва Мусаддад ривоят қилдилар, улар: Бизга Суфён Мансур ал-Ҳажабийдан ривоят қилди, дедилар, менга тоғам онам Сафийя бинт Шайбадан ривоят қилди. У деди: Мен ал-Асламияни: «Мен Усмонга: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам сени чақирганларида нима дедилар?› дедим, у: ‹Албатта, мен сенга икки шохни (қурбонлик шохларини ёки устун шохларини) ёпиб қўйишни буюришни унутиб қўйдим, чунки Байтда намоз ўқувчини чалғитадиган нарса бўлиши тўғри эмас›, дедилар», деяётганини эшитдим. Ибн Сарҳ деди: Тоғам — Мусофиъ ибн Шайба.