حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَوْنٍ، أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ يُوسُفَ، عَنْ شَرِيكٍ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ قَيْسِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ أَتَيْتُ الْحِيرَةَ فَرَأَيْتُهُمْ يَسْجُدُونَ لِمَرْزُبَانٍ لَهُمْ فَقُلْتُ رَسُولُ اللَّهِ أَحَقُّ أَنْ يُسْجَدَ لَهُ قَالَ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ إِنِّي أَتَيْتُ الْحِيرَةَ فَرَأَيْتُهُمْ يَسْجُدُونَ لِمَرْزُبَانٍ لَهُمْ فَأَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَحَقُّ أَنْ نَسْجُدَ لَكَ . قَالَ " أَرَأَيْتَ لَوْ مَرَرْتَ بِقَبْرِي أَكُنْتَ تَسْجُدُ لَهُ " . قَالَ قُلْتُ لاَ . قَالَ " فَلاَ تَفْعَلُوا لَوْ كُنْتُ آمِرًا أَحَدًا أَنْ يَسْجُدَ لأَحَدٍ لأَمَرْتُ النِّسَاءَ أَنْ يَسْجُدْنَ لأَزْوَاجِهِنَّ لِمَا جَعَلَ اللَّهُ لَهُمْ عَلَيْهِنَّ مِنَ الْحَقِّ " .
Бизга Амр ибн Авн ривоят қилди, бизга Ишоқ ибн Юсуф хабар берди, Шарикдан, у Ҳусайндан, у аш-Шаъбийдан, у Қайс ибн Саъддан ривоят қилди: «Мен Ҳирага келдим ва уларнинг ўз марзубонларига сажда қилаётганини кўрдим. Мен: ‹Расулуллаҳ сажда қилинишга ҳақлироқ эди› дедим. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келдим ва: ‹Мен Ҳирага келдим ва уларнинг ўз марзубонларига сажда қилаётганини кўрдим, сен, эй Расулуллаҳ, биз сенга сажда қилишимизга ҳақлироқсан› дедим. У: ‹Айтгин, агар қабримнинг ёнидан ўтсанг, унга сажда қилармидинг?› деди. Мен: ‹Йўқ› дедим. У: ‹Бундай қилманглар. Агар мен бировни бошқа бировга сажда қилишга буюрадиган бўлсам, аёлларни эрларига сажда қилишга буюрардим — Аллаҳ эрларнинг хотинлари устидан уларга берган ҳақи сабабли› деди.»