2141-ҳадисСунани Абу Довуд · Никоҳ китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرٍو الرَّازِيُّ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا دَعَا الرَّجُلُ امْرَأَتَهُ إِلَى فِرَاشِهِ فَأَبَتْ فَلَمْ تَأْتِهِ فَبَاتَ غَضْبَانَ عَلَيْهَا لَعَنَتْهَا الْمَلاَئِكَةُ حَتَّى تُصْبِحَ " .
Бизга Муҳаммад ибн Амр ар-Розий ривоят қилди, бизга Жарир ривоят қилди, ал-Аъмашдан, у Абу Ҳозимдан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди, у деди: «Агар киши хотинини ўз тўшагига чақирса-ю, у келмай рад этса ва (киши) унга ғазабланган ҳолда тунни ўтказса, малоикалар тонггача унга лаънат айтадилар.»