حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنِي يُونُسُ بْنُ عُبَيْدٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ، عَنْ جَرِيرٍ، قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ نَظْرَةِ الْفَجْأَةِ فَقَالَ " اصْرِفْ بَصَرَكَ " .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён хабар берди, менга Юнус ибн Убайд ривоят қилди, Амр ибн Саиддан, у Абу Зуръадан, у Жарирдан ривоят қилди: мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан тўсатдан (кўзга) тушадиган назар ҳақида сўрадим. У деди: «Кўзингни буриб ол.»
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مُوسَى الْفَزَارِيُّ، أَخْبَرَنَا شَرِيكٌ، عَنْ أَبِي رَبِيعَةَ الإِيَادِيِّ، عَنِ ابْنِ بُرَيْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِعَلِيٍّ " يَا عَلِيُّ لاَ تُتْبِعِ النَّظْرَةَ النَّظْرَةَ فَإِنَّ لَكَ الأُولَى وَلَيْسَتْ لَكَ الآخِرَةُ " .
Бизга Исмоил ибн Мусо ал-Фазорий ривоят қилди, бизга Шарик хабар берди, Абу Рабиа ал-Иёдийдан, у ибн Бурайдадан, у отасидан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Алига деди: «Эй Али, бир назарнинг кетидан яна назар солма, чунки биринчиси сеники, охиргиси сеники эмас.»
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تُبَاشِرُ الْمَرْأَةُ الْمَرْأَةَ لِتَنْعَتَهَا لِزَوْجِهَا كَأَنَّمَا يَنْظُرُ إِلَيْهَا " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абу Авона ривоят қилди, ал-Аъмашдан, у Абу Воилдан, у ибн Масъуддан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Аёл бошқа аёл билан эрига уни таърифлаб бериш учун тегиб турмасин — гўё (эри) унга қараётгандек бўлади.»
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَأَى امْرَأَةً فَدَخَلَ عَلَى زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ فَقَضَى حَاجَتَهُ مِنْهَا ثُمَّ خَرَجَ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ لَهُمْ " إِنَّ الْمَرْأَةَ تُقْبِلُ فِي صُورَةِ شَيْطَانٍ فَمَنْ وَجَدَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَلْيَأْتِ أَهْلَهُ فَإِنَّهُ يُضْمِرُ مَا فِي نَفْسِهِ " .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Ҳишом ривоят қилди, Абу аз-Зубайрдан, у Жобирдан ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир аёлни кўрди-да, Зайнаб бинт Жаҳшнинг олдига кириб, ундан ҳожатини бажарди, сўнг саҳобалари олдига чиқиб, уларга деди: «Албатта аёл шайтон суратида юзланади. Ким шундан бирор нарсани ҳис қилса, ўз аҳли олдига борсин, чунки бу нафсидаги нарсани даф қилади.»
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ ثَوْرٍ، عَنْ مَعْمَرٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ مَا رَأَيْتُ شَيْئًا أَشْبَهَ بِاللَّمَمِ مِمَّا قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ كَتَبَ عَلَى ابْنِ آدَمَ حَظَّهُ مِنَ الزِّنَا أَدْرَكَ ذَلِكَ لاَ مَحَالَةَ فَزِنَا الْعَيْنَيْنِ النَّظَرُ وَزِنَا اللِّسَانِ الْمَنْطِقُ وَالنَّفْسُ تَمَنَّى وَتَشْتَهِي وَالْفَرْجُ يُصَدِّقُ ذَلِكَ وَيُكَذِّبُهُ " .
Бизга Муҳаммад ибн Убайд ривоят қилди, бизга ибн Савр ривоят қилди, Маъмардан, бизга ибн Товус хабар берди, отасидан, у ибн Аббосдан ривоят қилди: «Абу Ҳурайра Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан айтган нарсадан кўра ламмага (кичик гуноҳларга) ўхшашроқ бирор нарсани кўрмадим: ‹Албатта Аллаҳ Одам боласига зинодан ўз насибасини ёзди, у уни муқаррар етиб боради: кўзларнинг зиноси назар (қараш), тилнинг зиноси гапириш, нафс орзу қилади ва хоҳлайди, фарж эса буни тасдиқлайди ёки ёлғонга чиқаради.›»
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ سُهَيْلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لِكُلِّ ابْنِ آدَمَ حَظُّهُ مِنَ الزِّنَا " . بِهَذِهِ الْقِصَّةِ قَالَ " وَالْيَدَانِ تَزْنِيَانِ فَزِنَاهُمَا الْبَطْشُ وَالرِّجْلاَنِ تَزْنِيَانِ فَزِنَاهُمَا الْمَشْىُ وَالْفَمُ يَزْنِي فَزِنَاهُ الْقُبَلُ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, Суҳайл ибн Абу Солиҳдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Ҳар бир Одам боласига зинодан ўз насибаси бор» — шу қисса билан. У деди: «Икки қўл зино қилади, уларнинг зиноси ушлашдир; икки оёқ зино қилади, уларнинг зиноси юришдир; оғиз зино қилади, унинг зиноси ўпишдир.»
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ عَجْلاَنَ، عَنِ الْقَعْقَاعِ بْنِ حَكِيمٍ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِهَذِهِ الْقِصَّةِ قَالَ " وَالأُذُنُ زِنَاهَا الاِسْتِمَاعُ " .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга ал-Лайс ривоят қилди, ибн Ажлондан, у ал-Қаъқў ибн Ҳакимдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан шу қисса билан ривоят қилди, у деди: «Қулоқнинг зиноси тинглашдир.»