حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَأَى امْرَأَةً فَدَخَلَ عَلَى زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ فَقَضَى حَاجَتَهُ مِنْهَا ثُمَّ خَرَجَ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ لَهُمْ " إِنَّ الْمَرْأَةَ تُقْبِلُ فِي صُورَةِ شَيْطَانٍ فَمَنْ وَجَدَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَلْيَأْتِ أَهْلَهُ فَإِنَّهُ يُضْمِرُ مَا فِي نَفْسِهِ " .
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Ҳишом ривоят қилди, Абу аз-Зубайрдан, у Жобирдан ривоят қилдики, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир аёлни кўрди-да, Зайнаб бинт Жаҳшнинг олдига кириб, ундан ҳожатини бажарди, сўнг саҳобалари олдига чиқиб, уларга деди: «Албатта аёл шайтон суратида юзланади. Ким шундан бирор нарсани ҳис қилса, ўз аҳли олдига борсин, чунки бу нафсидаги нарсани даф қилади.»