باب نَسْخِ قَوْلِهِ { وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ }
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا بَكْرٌ، - يَعْنِي ابْنَ مُضَرَ - عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ بُكَيْرٍ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى سَلَمَةَ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ } كَانَ مَنْ أَرَادَ مِنَّا أَنْ يُفْطِرَ وَيَفْتَدِيَ فَعَلَ حَتَّى نَزَلَتِ الآيَةُ الَّتِي بَعْدَهَا فَنَسَخَتْهَا .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Бакр - яъни ибн Музар - Амр ибн ал-Ҳорисдан, у Букайрдан, у Саламанинг озод қилинган қули Язиддан, у Салама ибн ал-Акваъдан ривоят қилди. У айтди: ‹Унга қодир бўлганлар зиммасида фидя - бир мискиннинг таоми (бор)› деган бу оят нозил бўлганида, биздан ким ифтор қилиб, фидя беришни хоҳласа, шундай қиларди, токи ундан кейинги оят нозил бўлиб, уни бекор қилгунча.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُسَيْنٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ يَزِيدَ النَّحْوِيِّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، { وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ } فَكَانَ مَنْ شَاءَ مِنْهُمْ أَنْ يَفْتَدِيَ بِطَعَامِ مِسْكِينٍ افْتَدَى وَتَمَّ لَهُ صَوْمُهُ فَقَالَ { فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ وَأَنْ تَصُومُوا خَيْرٌ لَكُمْ } وَقَالَ { فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ وَمَنْ كَانَ مَرِيضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ } .
Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад ривоят қилди, менга Али ибн Ҳусайн отасидан, у Язид ан-Наҳвийдан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди: ‹Унга қодир бўлганлар зиммасида фидя - бир мискиннинг таоми (бор)› (ояти ҳақида). Улардан ким бир мискиннинг таоми билан фидя беришни хоҳласа, фидя берар ва рўзаси унга (тутилган деб) тугалланар эди. Сўнг (Аллаҳ): ‹Ким ихтиёрий равишда яхшилик қилса, бу у учун яхшироқдир, рўза тутишингиз эса сиз учун яхшироқдир› деди. Яна: ‹Сизлардан ким бу ойга (Рамазонга) шоҳид бўлса (етиб келса), уни рўза тутсин. Ким касал ёки сафарда бўлса, бошқа кунлардан (тутилган) сон (қазо қилади)› деди.