حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا بَكْرٌ، - يَعْنِي ابْنَ مُضَرَ - عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ بُكَيْرٍ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى سَلَمَةَ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ } كَانَ مَنْ أَرَادَ مِنَّا أَنْ يُفْطِرَ وَيَفْتَدِيَ فَعَلَ حَتَّى نَزَلَتِ الآيَةُ الَّتِي بَعْدَهَا فَنَسَخَتْهَا .
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Бакр - яъни ибн Музар - Амр ибн ал-Ҳорисдан, у Букайрдан, у Саламанинг озод қилинган қули Язиддан, у Салама ибн ал-Акваъдан ривоят қилди. У айтди: ‹Унга қодир бўлганлар зиммасида фидя - бир мискиннинг таоми (бор)› деган бу оят нозил бўлганида, биздан ким ифтор қилиб, фидя беришни хоҳласа, шундай қиларди, токи ундан кейинги оят нозил бўлиб, уни бекор қилгунча.