أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ أَنْبَأَنَا بَكْرٌ، - وَهُوَ ابْنُ مُضَرَ - عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ بُكَيْرٍ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ } كَانَ مَنْ أَرَادَ مِنَّا أَنْ يُفْطِرَ وَيَفْتَدِيَ حَتَّى نَزَلَتِ الآيَةُ الَّتِي بَعْدَهَا فَنَسَخَتْهَا .
Бизга Қутайба хабар берди, у деди: бизга Бакр — у Ибн Музардир — хабар берди, у Амр ибн ал-Ҳорисдан, у Букайрдан, у Язид — Салама ибнул-Акваънинг озод қилинган қулидан, у Салама ибнул-Акваъдан (ривоят қилдики), у деди: «Мана бу оят нозил бўлганида: «Унга (рўзага) кучи етадиганлар зиммасига (уни тутмасалар) фидя — бир мискиннинг таоми (вожиб бўлади)» (Бақара сураси, 184), биздан ким ифтор қилиб фидя беришни хоҳласа (шундай қиларди), то ундан кейинги оят нозил бўлиб, уни мансух қилгунича.»