حَدَّثَنَا عَيَّاشٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَرَأَ فِدْيَةٌ طَعَامُ مَسَاكِينَ. قَالَ هِيَ مَنْسُوخَةٌ.
Айёш бизга айтди: Абдул-Аъло бизга айтди: Убайдуллаҳ бизга айтди, Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У: ‹‹Фидя — мискинлар(ни) таомлантириш›› деб ўқиди (қироат қилди). У: ‹У (оят) мансухдир (ҳукми бекор қилинган)› деди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Ибн Умардан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у деди: У (соллаллаҳу алайҳи васаллам) найзани санчиб қўйиб, сўнг унга (қараб) намоз ўқир эдилар.
Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни (улови) тик тургач, талбия айтди.
Нофиъдан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зул-Ҳулайфадаги водийда (туяларини) чўктирдилар ва у ерда намоз ўқидилар.
Мана бу оят нозил бўлганида: «Унга (рўзага) кучи етадиганлар зиммасига (уни тутмасалар) фидя — бир мискиннинг таоми (вожиб бўлади)
Мусо ибн Уқбадан, Нофиъдан, Ибн Умар розияллаҳу анҳумодан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Бану Назирнинг хурмозорини куйдирди.
Убайдуллаҳдан, у Нофиъдан, у Ибн Умардан, у Умар (розияллаҳу анҳумо)дан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди). У: «Маййит, аҳли унга йиғлагани сабабли азобланади,» дедилар.