حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي صَالِحُ بْنُ كَيْسَانَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أَهَلَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حِينَ اسْتَوَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ قَائِمَةً.
Абу Осим бизга айтди: Ибн Журайж бизга хабар берди: Солиҳ ибн Кайсон менга хабар берди, Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни (улови) тик тургач, талбия айтди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам изн берди.
Убайдуллаҳдан, у Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам рухсат берди.
Мусо ибн Уқбадан, Нофиъдан, Ибн Умар розияллаҳу анҳумодан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Бану Назирнинг хурмозорини куйдирди.
Нофиъдан, у Ибн Умардан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (қурбонлиқни) намозгоҳда сўяр (наҳр ёки забҳ қилар) эдилар.
Усомадан, у Нофиъдан, у Ибн Умардан ривоят қилинган: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз қурбонлигини намозгоҳда сўяр эдилар, Ибн Умар ҳам шундай қилар эди.
Ибн Умардан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у деди: У (соллаллаҳу алайҳи васаллам) найзани санчиб қўйиб, сўнг унга (қараб) намоз ўқир эдилар.