حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي كَثِيرُ بْنُ فَرْقَدٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَنْحَرُ أَوْ يَذْبَحُ بِالْمُصَلَّى.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Лайс бизга айтди: Касир ибн Фарқад менга айтди, Нофиъдан, у Ибн Умардан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (қурбонлиқни) намозгоҳда сўяр (наҳр ёки забҳ қилар) эдилар.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Усомадан, у Нофиъдан, у Ибн Умардан ривоят қилинган: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз қурбонлигини намозгоҳда сўяр эдилар, Ибн Умар ҳам шундай қилар эди.
Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам изн берди.
Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни (улови) тик тургач, талбия айтди.
Ибн Умардан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у деди: У (соллаллаҳу алайҳи васаллам) найзани санчиб қўйиб, сўнг унга (қараб) намоз ўқир эдилар.
Нофедан, у ибн Умардан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам сибтий (ошланган теридан) наълин кияр, соқолларини варс ва заъфарон билан сариқ қилар эдилар, ва ибн Умар ҳам буни қилар эди.
Убайдуллаҳдан, у Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам рухсат берди.