حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، قَالَ حَدَّثَنَا مَنْصُورُ بْنُ الْمُعْتَمِرِ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ خَطَبَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ النَّحْرِ بَعْدَ الصَّلاَةِ فَقَالَ " مَنْ صَلَّى صَلاَتَنَا وَنَسَكَ نُسْكَنَا فَقَدْ أَصَابَ النُّسُكَ، وَمَنْ نَسَكَ قَبْلَ الصَّلاَةِ فَتِلْكَ شَاةُ لَحْمٍ ". فَقَامَ أَبُو بُرْدَةَ بْنُ نِيَارٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ لَقَدْ نَسَكْتُ قَبْلَ أَنْ أَخْرُجَ إِلَى الصَّلاَةِ، وَعَرَفْتُ أَنَّ الْيَوْمَ يَوْمُ أَكْلٍ وَشُرْبٍ فَتَعَجَّلْتُ وَأَكَلْتُ وَأَطْعَمْتُ أَهْلِي وَجِيرَانِي. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " تِلْكَ شَاةُ لَحْمٍ ". قَالَ فَإِنَّ عِنْدِي عَنَاقَ جَذَعَةٍ، هِيَ خَيْرٌ مِنْ شَاتَىْ لَحْمٍ، فَهَلْ تَجْزِي عَنِّي قَالَ " نَعَمْ، وَلَنْ تَجْزِيَ عَنْ أَحَدٍ بَعْدَكَ ".
Мусаддад бизга айтди: Абул-Аҳвас бизга айтди: Мансур ибн Муътамир бизга айтди, Шаъбийдан, у Барў ибн Озибдан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга Наҳр куни намоздан кейин хутба қилиб: «Ким бизнинг намозимиздек намоз ўқиб, бизнинг қурбонликимиздек қурбонлик қилса, қурбонликни тўғри бажарибди. Ким намоздан олдин қурбонлик қилса, у (оддий) гўшт қўйидир», дедилар. Абу Бурда ибн Ниёр туриб: ‹Ё Расулуллаҳ, Аллаҳга қасамки, мен намозга чиқишдан олдин қурбонлик қилдим, бу кун еб-ичиш куни эканини билдим, шошилдим, едим ва аҳлим ҳамда қўшниларимга едирдим› деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «У (оддий) гўшт қўйидир», дедилар. У: ‹Менинг олдимда ёшли эчки бор, у икки гўштли қўйдан яхшироқ, у мендан кифоя қиладими?› деди. У зот: «Ҳа, аммо сендан кейин ҳеч кимдан кифоя қилмайди», дедилар.