حَدَّثَنَا عُثْمَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ خَطَبَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الأَضْحَى بَعْدَ الصَّلاَةِ فَقَالَ " مَنْ صَلَّى صَلاَتَنَا وَنَسَكَ نُسُكَنَا فَقَدْ أَصَابَ النُّسُكَ، وَمَنْ نَسَكَ قَبْلَ الصَّلاَةِ فَإِنَّهُ قَبْلَ الصَّلاَةِ، وَلاَ نُسُكَ لَهُ ". فَقَالَ أَبُو بُرْدَةَ بْنُ نِيَارٍ خَالُ الْبَرَاءِ يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَإِنِّي نَسَكْتُ شَاتِي قَبْلَ الصَّلاَةِ، وَعَرَفْتُ أَنَّ الْيَوْمَ يَوْمُ أَكْلٍ وَشُرْبٍ، وَأَحْبَبْتُ أَنْ تَكُونَ شَاتِي أَوَّلَ مَا يُذْبَحُ فِي بَيْتِي، فَذَبَحْتُ شَاتِي وَتَغَدَّيْتُ قَبْلَ أَنْ آتِيَ الصَّلاَةَ. قَالَ " شَاتُكَ شَاةُ لَحْمٍ ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَإِنَّ عِنْدَنَا عَنَاقًا لَنَا جَذَعَةً هِيَ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ شَاتَيْنِ، أَفَتَجْزِي عَنِّي قَالَ " نَعَمْ، وَلَنْ تَجْزِيَ عَنْ أَحَدٍ بَعْدَكَ ".
Усмон бизга айтди: Жарир бизга айтди, Мансурдан, у Шаъбийдан, у Барў ибн Озиб розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга Азҳа (Қурбон) куни намоздан кейин хутба қилдилар ва: «Ким бизнинг намозимиздек намоз ўқиб, бизнинг қурбонлигимиздек қурбонлик қилса, қурбонликни тўғри бажарибди. Ким намоздан олдин қурбонлик қилса, у намоздан олдин (бўлгани учун), унга қурбонлик йўқдир», дедилар. Барўнинг тоғаси Абу Бурда ибн Ниёр: ‹Ё Расулуллаҳ, мен қўйимни намоздан олдин сўйдим, бу кун еб-ичиш куни эканини билдим, қўйим уйимда сўйилган биринчи (нарса) бўлишини хоҳладим, шунинг учун қўйимни сўйдим ва намозга келишдан олдин тушлик қилдим› деди. У зот: «Сенинг қўйинг гўшт қўйидир (оддий гўшт, қурбонлик эмас)», дедилар. У: ‹Ё Расулуллаҳ, бизда бир ёшли эчки бор, у менга икки қўйдан севимлироқ, у мендан (қурбонлик ўрнида) кифоя қиладими?› деди. У зот: «Ҳа, аммо сендан кейин ҳеч кимдан кифоя қилмайди», дедилар.