حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَنْ ذَبَحَ قَبْلَ الصَّلاَةِ فَلْيُعِدْ ". فَقَامَ رَجُلٌ فَقَالَ هَذَا يَوْمٌ يُشْتَهَى فِيهِ اللَّحْمُ. وَذَكَرَ مِنْ جِيرَانِهِ فَكَأَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم صَدَّقَهُ، قَالَ وَعِنْدِي جَذَعَةٌ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ شَاتَىْ لَحْمٍ، فَرَخَّصَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلاَ أَدْرِي أَبَلَغَتِ الرُّخْصَةُ مَنْ سِوَاهُ أَمْ لاَ.
Мусаддад бизга айтди: Исмоил бизга айтди, Айюбдан, у Муҳаммаддан, у Анасдан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким намоздан олдин (қурбонлиқни) сўйса, қайтадан сўйсин», дедилар. Бир киши туриб: ‹Бу кунда гўшт (еишга) иштиёқ бўлади (талаб катта)› деди ва қўшниларини зикр қилди. Гўё Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни тасдиқладилар. У: ‹Менинг олдимда бир ёшли (эчки) бор, у менга икки гўштли (семиз қўй)дан севимлироқ› деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга рухсат бердилар. Билмайман, бу рухсат ундан бошқага етдими ёки йўқ.