641-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Таҳорат китоби
وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُخَيْمِرَةَ، عَنْ شُرَيْحِ بْنِ هَانِئٍ، قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ عَنِ الْمَسْحِ، عَلَى الْخُفَّيْنِ فَقَالَتِ ائْتِ عَلِيًّا فَإِنَّهُ أَعْلَمُ بِذَلِكَ مِنِّي فَأَتَيْتُ عَلِيًّا فَذَكَرَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِمِثْلِهِ .
Шурайҳ ибн Ҳониъ айтди: Мен Оишадан икки маҳсига маш (қилиш) ҳақида сўрадим. У: "Алий(нинг олди)га бор; чунки у бу (масала)ни мендан кўра билгувчироқ" деди. Мен Алий(нинг олди)га келдим; у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шу мислини зикр қилди.