حَدَّثَنَا حَامِدُ بْنُ عُمَرَ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، أَنَّ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلَّى يَوْمَ النَّحْرِ، ثُمَّ خَطَبَ فَأَمَرَ مَنْ ذَبَحَ قَبْلَ الصَّلاَةِ أَنْ يُعِيدَ ذَبْحَهُ فَقَامَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، جِيرَانٌ لِي ـ إِمَّا قَالَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ، وَإِمَّا قَالَ بِهِمْ فَقْرٌ ـ وَإِنِّي ذَبَحْتُ قَبْلَ الصَّلاَةِ وَعِنْدِي عَنَاقٌ لِي أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ شَاتَىْ لَحْمٍ. فَرَخَّصَ لَهُ فِيهَا.
Ҳомид ибн Умар бизга айтди, Ҳаммод ибн Зайддан, у Айюбдан, у Муҳаммаддан: Анас ибн Молик деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Наҳр куни намоз ўқидилар, сўнг хутба қилдилар, намоздан олдин сўйган кишига қайтадан сўйишни буюрдилар. Ансордан бир киши туриб: ‹Ё Расулуллаҳ, менинг қўшниларим бор — ё: ‹уларда муҳтожлик бор› деди, ё: ‹уларда фақирлик бор› деди — мен намоздан олдин сўйдим, менинг олдимда бир эчки бор, у менга икки гўштли қўйдан севимлироқ› деди. У зот унга у (эчки) борасида рухсат бердилар.