حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ صَالِحٍ، قَالَ حَدَّثَنَا فُلَيْحُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْحَارِثِ، قَالَ سَأَلْنَا جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ عَنِ الصَّلاَةِ، فِي الثَّوْبِ الْوَاحِدِ فَقَالَ خَرَجْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ، فَجِئْتُ لَيْلَةً لِبَعْضِ أَمْرِي، فَوَجَدْتُهُ يُصَلِّي وَعَلَىَّ ثَوْبٌ وَاحِدٌ، فَاشْتَمَلْتُ بِهِ وَصَلَّيْتُ إِلَى جَانِبِهِ، فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ " مَا السُّرَى يَا جَابِرُ ". فَأَخْبَرْتُهُ بِحَاجَتِي، فَلَمَّا فَرَغْتُ قَالَ " مَا هَذَا الاِشْتِمَالُ الَّذِي رَأَيْتُ ". قُلْتُ كَانَ ثَوْبٌ. يَعْنِي ضَاقَ. قَالَ " فَإِنْ كَانَ وَاسِعًا فَالْتَحِفْ بِهِ، وَإِنْ كَانَ ضَيِّقًا فَاتَّزِرْ بِهِ ".
Бизга Яҳё ибн Солиҳ ривоят қилди, у деди: бизга Фулайҳ ибн Сулаймон, Саид ибн ал-Ҳорисдан ривоят қилди, у деди: Биз Жобир ибн Абдуллаҳдан битта кийимда намоз ўқиш ҳақида сўрадик. У: «Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан у кишининг сафарларидан бирида чиқдим. Бир кечаси баъзи ишим учун келсам, у кишини намоз ўқиётган ҳолда топдим — эгнимда битта кийим бор эди. Мен у билан ўраниб, у кишининг ёнида намоз ўқидим. (Намоздан) чиққанларида: ‹Бу туналиш нима, эй Жобир?› дедилар. Мен у кишига ҳожатимни айтдим. Тугатганимда: ‹Мен кўрган бу ўраниш нима?› дедилар. Мен: ‹Битта кийим эди› — яъни тор эди — дедим. У: ‹Агар кенг бўлса, унга ўран; агар тор бўлса, уни изор (белбоғ) қилиб боғла›, дедилар,» деди.