حَدَّثَنَا صَدَقَةُ، أَخْبَرَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنِ ابْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ النَّحْرِ " مَنْ كَانَ ذَبَحَ قَبْلَ الصَّلاَةِ فَلْيُعِدْ ". فَقَامَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ هَذَا يَوْمٌ يُشْتَهَى فِيهِ اللَّحْمُ ـ وَذَكَرَ جِيرَانَهُ ـ وَعِنْدِي جَذَعَةٌ خَيْرٌ مِنْ شَاتَىْ لَحْمٍ. فَرَخَّصَ لَهُ فِي ذَلِكَ، فَلاَ أَدْرِي أَبَلَغَتِ الرُّخْصَةُ مَنْ سِوَاهُ أَمْ لاَ، ثُمَّ انْكَفَأَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى كَبْشَيْنِ فَذَبَحَهُمَا، وَقَامَ النَّاسُ إِلَى غُنَيْمَةٍ فَتَوَزَّعُوهَا أَوْ قَالَ فَتَجَزَّعُوهَا.
Садақа, Ибн Улайядан, у Айюбдан, у Ибн Сийриндан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам наҳр (қурбонлик) куни: «Ким намоздан олдин сўйган бўлса, қайтарсин (яна сўйсин)» дедилар. Шунда бир киши туриб: Эй Расулуллаҳ, бу — гўшт иштиёқ қилинадиган кун — ва ўз қўшниларини зикр қилди — ва менда икки гўшт қўйидан яхшироқ бир жазаъа бор, деди. У унга бунда рухсат бердилар. Билмайман, бу рухсат ундан бошқага етдими ёки йўқ. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам икки қўчқорга бурилиб, уларни сўйдилар, одамлар ҳам бир подага туриб, уни тақсимладилар — ёки: уни бўлдилар, деди.