أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ خَطَبَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ النَّحْرِ بَعْدَ الصَّلاَةِ ثُمَّ قَالَ " مَنْ صَلَّى صَلاَتَنَا وَنَسَكَ نُسُكَنَا فَقَدْ أَصَابَ النُّسُكَ وَمَنْ نَسَكَ قَبْلَ الصَّلاَةِ فَتِلْكَ شَاةُ لَحْمٍ " . فَقَالَ أَبُو بُرْدَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ لَقَدْ نَسَكْتُ قَبْلَ أَنْ أَخْرُجَ إِلَى الصَّلاَةِ وَعَرَفْتُ أَنَّ الْيَوْمَ يَوْمَ أَكْلٍ وَشُرْبٍ فَتَعَجَّلْتُ فَأَكَلْتُ وَأَطْعَمْتُ أَهْلِي وَجِيرَانِي . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " تِلْكَ شَاةُ لَحْمٍ " . قَالَ فَإِنَّ عِنْدِي عَنَاقًا جَذَعَةً خَيْرٌ مِنْ شَاتَىْ لَحْمٍ فَهَلْ تُجْزِئُ عَنِّي قَالَ " نَعَمْ وَلَنْ تَجْزِيَ عَنْ أَحَدٍ بَعْدَكَ " .
Бизга Қутайба хабар бериб, деди: бизга Абул-Аҳвас, Мансурдан, у Шаъбийдан, у ал-Баро ибн Озиб (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилиб), у деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга Наҳр (Қурбон) кунида намоздан кейин хутба қилдилар, сўнг дедилар: «Ким бизнинг намозимиздек намоз ўқиб ва бизнинг қурбонлигимиздек қурбонлик қилса, у қурбонликни (тўғри) адо этибди. Ким намоздан олдин (қурбонлик) сўйса, у фақат гўшт қўйидир.» Шунда Абу Бурда: «Ё Расулуллаҳ, Аллаҳга қасамки, мен намозга чиқишимдан олдин (қурбонликни) сўйдим, бу кун ейиш ва ичиш куни эканини билган эдим, шунинг учун шошилдим, едим ва оилам ҳамда қўшниларимни тўйдирдим,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «У фақат гўшт қўйидир,» дедилар. У: «Менинг ҳузуримда гўшт учун иккита қўйдан яхшироқ бўлган бир ёш (жазаъа) улоқ бор, у мен учун кифоя қиладими?» деди. У (Набий): «Ҳа, лекин сендан кейин ҳеч ким учун кифоя қилмайди,» дедилар.»