أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ النَّحْرِ " مَنْ كَانَ ذَبَحَ قَبْلَ الصَّلاَةِ فَلْيُعِدْ " . فَقَامَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا يَوْمٌ يُشْتَهَى فِيهِ اللَّحْمُ فَذَكَرَ هَنَةً مِنْ جِيرَانِهِ كَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَدَّقَهُ . قَالَ عِنْدِي جَذَعَةٌ هِيَ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ شَاتَىْ لَحْمٍ . فَرَخَّصَ لَهُ فَلاَ أَدْرِي أَبَلَغَتْ رُخْصَتُهُ مَنْ سِوَاهُ أَمْ لاَ ثُمَّ انْكَفَأَ إِلَى كَبْشَيْنِ فَذَبَحَهُمَا .
Бизга Яъқуб ибн Иброҳим хабар бериб, деди: бизга Ибн Улайя ривоят қилиб, деди: бизга Айюб, Муҳаммаддан, у Анас (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилиб), у деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Наҳр (Қурбон) кунида дедилар: «Ким намоздан олдин (қурбонлик) сўйган бўлса, қайтарсин (қайта қилсин).» Шунда бир киши туриб: «Ё Расулуллаҳ, бу шундай кунки, унда гўшт (ейишга) иштаҳа бўлади,» деди ва қўшниларининг (фақирлиги ҳақидаги) бир ҳолатни зикр қилди. Гўё Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни тасдиқладилар. У: «Менинг ҳузуримда бир ёш (жазаъа) қўй бор, у менга гўшт учун иккита қўйдан севимлироқ,» деди. Шунда у (Набий) унга рухсат бердилар. Мен унинг бу рухсати ундан бошқага ҳам етадими ёки йўқми билмайман. Сўнгра у иккита қўчқор томон бурилиб, уларни сўйдилар.»