حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَنْ ذَبَحَ قَبْلَ الصَّلاَةِ فَلْيُعِدْ ". فَقَامَ رَجُلٌ فَقَالَ هَذَا يَوْمٌ يُشْتَهَى فِيهِ اللَّحْمُ. وَذَكَرَ مِنْ جِيرَانِهِ فَكَأَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم صَدَّقَهُ، قَالَ وَعِنْدِي جَذَعَةٌ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ شَاتَىْ لَحْمٍ، فَرَخَّصَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلاَ أَدْرِي أَبَلَغَتِ الرُّخْصَةُ مَنْ سِوَاهُ أَمْ لاَ.
Мусаддад бизга айтди: Исмоил бизга айтди, Айюбдан, у Муҳаммаддан, у Анасдан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким намоздан олдин (қурбонлиқни) сўйса, қайтадан сўйсин», дедилар. Бир киши туриб: ‹Бу кунда гўшт (еишга) иштиёқ бўлади (талаб катта)› деди ва қўшниларини зикр қилди. Гўё Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни тасдиқладилар. У: ‹Менинг олдимда бир ёшли (эчки) бор, у менга икки гўштли (семиз қўй)дан севимлироқ› деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга рухсат бердилар. Билмайман, бу рухсат ундан бошқага етдими ёки йўқ.
Усмон бизга айтди: Жарир бизга айтди, Мансурдан, у Шаъбийдан, у Барў ибн Озиб розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга Азҳа (Қурбон) куни намоздан кейин хутба қилдилар ва: «Ким бизнинг намозимиздек намоз ўқиб, бизнинг қурбонлигимиздек қурбонлик қилса, қурбонликни тўғри бажарибди. Ким намоздан олдин қурбонлик қилса, у намоздан олдин (бўлгани учун), унга қурбонлик йўқдир», дедилар. Барўнинг тоғаси Абу Бурда ибн Ниёр: ‹Ё Расулуллаҳ, мен қўйимни намоздан олдин сўйдим, бу кун еб-ичиш куни эканини билдим, қўйим уйимда сўйилган биринчи (нарса) бўлишини хоҳладим, шунинг учун қўйимни сўйдим ва намозга келишдан олдин тушлик қилдим› деди. У зот: «Сенинг қўйинг гўшт қўйидир (оддий гўшт, қурбонлик эмас)», дедилар. У: ‹Ё Расулуллаҳ, бизда бир ёшли эчки бор, у менга икки қўйдан севимлироқ, у мендан (қурбонлик ўрнида) кифоя қиладими?› деди. У зот: «Ҳа, аммо сендан кейин ҳеч кимдан кифоя қилмайди», дедилар.