حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ الْمِنْهَالِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ أَخْبَرَنِي زُبَيْدٌ، قَالَ سَمِعْتُ الشَّعْبِيَّ، عَنِ الْبَرَاءِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ فَقَالَ " إِنَّ أَوَّلَ مَا نَبْدَأُ مِنْ يَوْمِنَا هَذَا أَنْ نُصَلِّيَ، ثُمَّ نَرْجِعَ فَنَنْحَرَ، فَمَنْ فَعَلَ هَذَا فَقَدْ أَصَابَ سُنَّتَنَا، وَمَنْ نَحَرَ فَإِنَّمَا هُوَ لَحْمٌ يُقَدِّمُهُ لأَهْلِهِ، لَيْسَ مِنَ النُّسُكِ فِي شَىْءٍ ". فَقَالَ أَبُو بُرْدَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ذَبَحْتُ قَبْلَ أَنْ أُصَلِّيَ، وَعِنْدِي جَذَعَةٌ خَيْرٌ مِنْ مُسِنَّةٍ. فَقَالَ " اجْعَلْهَا مَكَانَهَا، وَلَنْ تَجْزِيَ أَوْ تُوفِيَ عَنْ أَحَدٍ بَعْدَكَ ".
Ҳажжож ибнул Минҳол, Шуъбадан: Менга Зубайд хабар берди: Шаъбийни эшитдим, у Бародан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: У: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хутба қилаётганларини эшитдим: «Албатта бу кунимизда биз биринчи бошлайдиганимиз — намоз ўқишимиз, сўнг қайтиб (қурбонлик) сўйишимиздир. Ким шундай қилса, бизнинг суннатимизга мувофиқ қилди; ким (намоздан олдин) сўйган бўлса, у фақат ўз аҳлига тақдим қиладиган гўштдир, қурбонликдан ҳеч нарса эмас» дедилар. Абу Бурда: Эй Расулуллаҳ, мен намоз ўқишимдан олдин сўйдим, менда (катта) мусиннадан яхшироқ бир жазаъа бор, деди. У: «Уни ўша (қурбонлик) ўрнига қил, лекин у сендан кейин ҳеч кимга етмайди — ёки кифоя қилмайди» дедилар.