حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا رَوْحٌ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ، عَنْ عَطَاءٍ، سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ، يَقْرَأُ {وَعَلَى الَّذِينَ يُطَوَّقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ }. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ لَيْسَتْ بِمَنْسُوخَةٍ، هُوَ الشَّيْخُ الْكَبِيرُ وَالْمَرْأَةُ الْكَبِيرَةُ لاَ يَسْتَطِيعَانِ أَنْ يَصُومَا، فَلْيُطْعِمَانِ مَكَانَ كُلِّ يَوْمٍ مِسْكِينًا.
Ишоқ менга айтди, Равҳ бизға хабар берди, Закариё ибн Ишоқ бизға айтди, Амр ибн Динор бизға айтди, у Атодан: У Ибн Аббосни «Ва уни (рўзани) куч билан бажарадиганларга фидя — бир мискинга таом (берилиши лозим)» деб ўқиганини эшитди. Ибн Аббос деди: «Бу (оят) мансух (бекор қилинган) эмас. У кекса чол ва кекса аёлдир, улар рўза тута олмайди. Бас, улар ҳар бир кун ўрнига бир мискинга таом берсинлар.»