حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ خَالِدِ بْنِ مَوْهَبٍ، وَقُتَيْبَةُ، - يَعْنِي ابْنَ سَعِيدٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ امْرَأَةً، وُجِدَتْ، فِي بَعْضِ مَغَازِي رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَقْتُولَةً فَأَنْكَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَتْلَ النِّسَاءِ وَالصِّبْيَانِ .
Бизга Язид ибн Холид ибн Мавҳаб ва Қутайба — яъни Ибн Саъид — ривоят қилиб дедилар: бизга Лайс Нофиъдан, у Абдуллаҳдан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг баъзи ғазотларида бир аёл ўлдирилган ҳолда топилди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам аёллар ва болаларнинг ўлдирилишини инкор қилдилар (ман қилдилар).
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ الطَّيَالِسِيُّ، حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ الْمُرَقِّعِ بْنِ صَيْفِيِّ بْنِ رَبَاحٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ جَدِّهِ، رَبَاحِ بْنِ رَبِيعٍ قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَةٍ فَرَأَى النَّاسَ مُجْتَمِعِينَ عَلَى شَىْءٍ فَبَعَثَ رَجُلاً فَقَالَ " انْظُرْ عَلاَمَ اجْتَمَعَ هَؤُلاَءِ " فَجَاءَ فَقَالَ عَلَى امْرَأَةٍ قَتِيلٍ . فَقَالَ " مَا كَانَتْ هَذِهِ لِتُقَاتِلَ " . قَالَ وَعَلَى الْمُقَدِّمَةِ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ فَبَعَثَ رَجُلاً فَقَالَ " قُلْ لِخَالِدٍ لاَ يَقْتُلَنَّ امْرَأَةً وَلاَ عَسِيفًا " .
Бизга Абул-Валид ат-Таёлисий ривоят қилди, бизга Умар ибн ал-Мураққиъ ибн Сайфий ибн Рабоҳ ривоят қилди, менга отам бобоси Рабоҳ ибн Робиъдан ривоят қилди. У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир ғазотда эдик. У одамлар бир нарсанинг атрофига тўпланганини кўриб, бир кишини юбориб: «Қараб кел, булар ниманинг атрофига тўпландилар?» дедилар. У келиб: ‹Ўлдирилган бир аёлнинг (атрофига)› деди. У: «Бу аёл жанг қиладиганлардан эмас эди-ку» дедилар. У деди: Олд қисм (муқаддима)да Холид ибн ал-Валид эди. У бир кишини юбориб: «Холидга айт, ҳеч бир аёлни ва хизматкорни (асиф) ўлдирмасин» дедилар.
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، عَنِ الْحَسَنِ، عَنْ سَمُرَةَ بْنِ جُنْدُبٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اقْتُلُوا شُيُوخَ الْمُشْرِكِينَ وَاسْتَبْقُوا شَرْخَهُمْ " .
Бизга Саъид ибн Мансур ривоят қилди, бизга Ҳушайм ривоят қилди, бизга Ҳажжож ривоят қилди, бизга Қатода ал-Ҳасандан, у Самура ибн Жундабдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Мушрикларнинг кексаларини (жангчиларини) ўлдиринглар ва уларнинг ёшларини (жанг қилмайдиган ўсмирларини) тирик қолдиринглар».
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمْ يُقْتَلْ مِنْ نِسَائِهِمْ - تَعْنِي بَنِي قُرَيْظَةَ - إِلاَّ امْرَأَةً إِنَّهَا لَعِنْدِي تُحَدِّثُ تَضْحَكُ ظَهْرًا وَبَطْنًا وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقْتُلُ رِجَالَهُمْ بِالسُّيُوفِ إِذْ هَتَفَ هَاتِفٌ بِاسْمِهَا أَيْنَ فُلاَنَةُ قَالَتْ أَنَا . قُلْتُ وَمَا شَأْنُكِ قَالَتْ حَدَثٌ أَحْدَثْتُهُ . قَالَتْ فَانْطَلَقَ بِهَا فَضُرِبَتْ عُنُقُهَا فَمَا أَنْسَى عَجَبًا مِنْهَا أَنَّهَا تَضْحَكُ ظَهْرًا وَبَطْنًا وَقَدْ عَلِمَتْ أَنَّهَا تُقْتَلُ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ан-Нуфайлий ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Салама Муҳаммад ибн Ишоқдан ривоят қилди, менга Муҳаммад ибн Жаъфар ибн аз-Зубайр Урва ибн аз-Зубайрдан, у Оишадан ривоят қилди. У деди: Уларнинг — яъни Бану Қурайзанинг — аёлларидан бир аёлдан бошқаси ўлдирилмади. У менинг ҳузуримда туриб, узала тушиб (қиқирлаб) гаплашиб кулар эди, ҳолбуки Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларнинг эркакларини қиличлар билан ўлдираётган эдилар. Шу пайт бир нидо қилувчи унинг исмини чақириб: ‹Фалона қани?› деди. У: ‹Мен› деди. Мен: ‹Сенга нима бўлди?› дедим. У: ‹Бир иш қилдим (жиноят қилдим)› деди. (Оиша) деди: У олиб кетилди ва бўйни урилди (ўлдирилди). Мен унинг ҳайратомуз ҳолатини ҳеч унутмайман: у ўлдирилишини билгани ҳолда узала тушиб (қиқирлаб) кулар эди.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ السَّرْحِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، - يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ اللَّهِ - عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنِ الصَّعْبِ بْنِ جَثَّامَةَ، أَنَّهُ سَأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الدَّارِ مِنَ الْمُشْرِكِينَ يُبَيَّتُونَ فَيُصَابُ مِنْ ذَرَارِيِّهِمْ وَنِسَائِهِمْ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " هُمْ مِنْهُمْ " . وَكَانَ عَمْرٌو - يَعْنِي ابْنَ دِينَارٍ - يَقُولُ هُمْ مِنْ آبَائِهِمْ . قَالَ الزُّهْرِيُّ ثُمَّ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ ذَلِكَ عَنْ قَتْلِ النِّسَاءِ وَالْوِلْدَانِ .
Бизга Аҳмад ибн Амр ибн ас-Сарҳ ривоят қилди, бизга Суфён Зуҳрийдан, у Убайдуллаҳдан — яъни Ибн Абдуллаҳ — у Ибн Аббосдан, у Саъб ибн Жассомадан ривоят қилдики, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан мушрикларнинг бир манзили (қишлоғи) тунда (ғафлатда) босиб олиниб, уларнинг бола-чақалари ва аёлларидан (ҳам) зарар кўриши ҳақида сўради. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Улар (бола-чақа ва аёллар) шулардандир (мушриклардандир)» дедилар. Амр — яъни Ибн Динор — дерди: ‹Улар ўз оталаридандир›. Зуҳрий деди: Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бундан кейин аёллар ва болаларни ўлдиришдан қайтардилар.