حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمْ يُقْتَلْ مِنْ نِسَائِهِمْ - تَعْنِي بَنِي قُرَيْظَةَ - إِلاَّ امْرَأَةً إِنَّهَا لَعِنْدِي تُحَدِّثُ تَضْحَكُ ظَهْرًا وَبَطْنًا وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقْتُلُ رِجَالَهُمْ بِالسُّيُوفِ إِذْ هَتَفَ هَاتِفٌ بِاسْمِهَا أَيْنَ فُلاَنَةُ قَالَتْ أَنَا . قُلْتُ وَمَا شَأْنُكِ قَالَتْ حَدَثٌ أَحْدَثْتُهُ . قَالَتْ فَانْطَلَقَ بِهَا فَضُرِبَتْ عُنُقُهَا فَمَا أَنْسَى عَجَبًا مِنْهَا أَنَّهَا تَضْحَكُ ظَهْرًا وَبَطْنًا وَقَدْ عَلِمَتْ أَنَّهَا تُقْتَلُ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ан-Нуфайлий ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Салама Муҳаммад ибн Ишоқдан ривоят қилди, менга Муҳаммад ибн Жаъфар ибн аз-Зубайр Урва ибн аз-Зубайрдан, у Оишадан ривоят қилди. У деди: Уларнинг — яъни Бану Қурайзанинг — аёлларидан бир аёлдан бошқаси ўлдирилмади. У менинг ҳузуримда туриб, узала тушиб (қиқирлаб) гаплашиб кулар эди, ҳолбуки Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уларнинг эркакларини қиличлар билан ўлдираётган эдилар. Шу пайт бир нидо қилувчи унинг исмини чақириб: ‹Фалона қани?› деди. У: ‹Мен› деди. Мен: ‹Сенга нима бўлди?› дедим. У: ‹Бир иш қилдим (жиноят қилдим)› деди. (Оиша) деди: У олиб кетилди ва бўйни урилди (ўлдирилди). Мен унинг ҳайратомуз ҳолатини ҳеч унутмайман: у ўлдирилишини билгани ҳолда узала тушиб (қиқирлаб) кулар эди.