حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرٍو الرَّازِيُّ، حَدَّثَنَا سَلَمَةُ، - يَعْنِي ابْنَ الْفَضْلِ - عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، قَالَ كَانَ مُسَيْلِمَةُ كَتَبَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ وَقَدْ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ شَيْخٍ مِنْ أَشْجَعَ يُقَالُ لَهُ سَعْدُ بْنُ طَارِقٍ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ نُعَيْمِ بْنِ مَسْعُودٍ الأَشْجَعِيِّ عَنْ أَبِيهِ نُعَيْمٍ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ لَهُمَا حِينَ قَرَآ كِتَابَ مُسَيْلِمَةَ " مَا تَقُولاَنِ أَنْتُمَا " قَالاَ نَقُولُ كَمَا قَالَ . قَالَ " أَمَا وَاللَّهِ لَوْلاَ أَنَّ الرُّسُلَ لاَ تُقْتَلُ لَضَرَبْتُ أَعْنَاقَكُمَا " .
Бизга Муҳаммад ибн Амр ар-Розий ривоят қилди, бизга Салама — яъни ибн ал-Фазл — Муҳаммад ибн Ишоқдан ривоят қилиб деди: Мусайлима Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга хат ёзган эди. Деди: Менга Муҳаммад ибн Ишоқ Ашжаъ қабиласидан Саъд ибн Ториқ деб аталган бир шайхдан, у Салама ибн Нуъайм ибн Масъуд ал-Ашжаъийдан, у отаси Нуъаймдан ривоят қилиб деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам иккисига Мусайлиманинг хатини ўқишганида шундай деганини эшитдим: «Сизлар нима дейсизлар?» Иккиси: «Биз ҳам у айтганидек айтамиз» дедилар. У: «Огоҳ бўлинглар, Аллаҳга қасамки, агар элчилар ўлдирилмаслиги (қоидаси) бўлмаганида, икковингизнинг бўйнингизни урган бўлардим» дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ حَارِثَةَ بْنِ مُضَرِّبٍ، أَنَّهُ أَتَى عَبْدَ اللَّهِ فَقَالَ مَا بَيْنِي وَبَيْنَ أَحَدٍ مِنَ الْعَرَبِ حِنَةٌ وَإِنِّي مَرَرْتُ بِمَسْجِدٍ لِبَنِي حَنِيفَةَ فَإِذَا هُمْ يُؤْمِنُونَ بِمُسَيْلِمَةَ . فَأَرْسَلَ إِلَيْهِمْ عَبْدُ اللَّهِ فَجِيءَ بِهِمْ فَاسْتَتَابَهُمْ غَيْرَ ابْنِ النَّوَّاحَةِ قَالَ لَهُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لَوْلاَ أَنَّكَ رَسُولٌ لَضَرَبْتُ عُنُقَكَ " . فَأَنْتَ الْيَوْمَ لَسْتَ بِرَسُولٍ فَأَمَرَ قَرَظَةَ بْنَ كَعْبٍ فَضَرَبَ عُنُقَهُ فِي السُّوقِ ثُمَّ قَالَ مَنْ أَرَادَ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى ابْنِ النَّوَّاحَةِ قَتِيلاً بِالسُّوقِ .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён Абу Ишоқдан, у Ҳориса ибн Музаррибдан хабар бердики, у Абдуллаҳнинг олдига келди ва деди: Мен билан араблардан бирор киши орасида адоват йўқ. Мен Бану Ҳанифа масжиди ёнидан ўтдим, қарасам улар Мусайлимага иймон келтираётган эканлар. Шунда Абдуллаҳ уларга (одам) юборди, улар келтирилди ва у Ибн ан-Наввоҳадан бошқаларни тавбага чақирди. Унга (Ибн ан-Наввоҳага) деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганини эшитганман: «Агар сен элчи бўлмаганингда, бўйнингни урган бўлардим». Сен эса бугун элчи эмассан. Сўнг у Қараза ибн Каъбга буюрди ва у (Ибн ан-Наввоҳанинг) бўйнини бозорда урди. Кейин деди: Ким Ибн ан-Наввоҳага бозорда ўлдирилган ҳолда қарамоқчи бўлса (қарасин).