حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ حَارِثَةَ بْنِ مُضَرِّبٍ، أَنَّهُ أَتَى عَبْدَ اللَّهِ فَقَالَ مَا بَيْنِي وَبَيْنَ أَحَدٍ مِنَ الْعَرَبِ حِنَةٌ وَإِنِّي مَرَرْتُ بِمَسْجِدٍ لِبَنِي حَنِيفَةَ فَإِذَا هُمْ يُؤْمِنُونَ بِمُسَيْلِمَةَ . فَأَرْسَلَ إِلَيْهِمْ عَبْدُ اللَّهِ فَجِيءَ بِهِمْ فَاسْتَتَابَهُمْ غَيْرَ ابْنِ النَّوَّاحَةِ قَالَ لَهُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لَوْلاَ أَنَّكَ رَسُولٌ لَضَرَبْتُ عُنُقَكَ " . فَأَنْتَ الْيَوْمَ لَسْتَ بِرَسُولٍ فَأَمَرَ قَرَظَةَ بْنَ كَعْبٍ فَضَرَبَ عُنُقَهُ فِي السُّوقِ ثُمَّ قَالَ مَنْ أَرَادَ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى ابْنِ النَّوَّاحَةِ قَتِيلاً بِالسُّوقِ .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён Абу Ишоқдан, у Ҳориса ибн Музаррибдан хабар бердики, у Абдуллаҳнинг олдига келди ва деди: Мен билан араблардан бирор киши орасида адоват йўқ. Мен Бану Ҳанифа масжиди ёнидан ўтдим, қарасам улар Мусайлимага иймон келтираётган эканлар. Шунда Абдуллаҳ уларга (одам) юборди, улар келтирилди ва у Ибн ан-Наввоҳадан бошқаларни тавбага чақирди. Унга (Ибн ан-Наввоҳага) деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганини эшитганман: «Агар сен элчи бўлмаганингда, бўйнингни урган бўлардим». Сен эса бугун элчи эмассан. Сўнг у Қараза ибн Каъбга буюрди ва у (Ибн ан-Наввоҳанинг) бўйнини бозорда урди. Кейин деди: Ким Ибн ан-Наввоҳага бозорда ўлдирилган ҳолда қарамоқчи бўлса (қарасин).