حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، حَدَّثَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَأَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ إِنَّكُمْ تَقُولُونَ إِنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ يُكْثِرُ الْحَدِيثَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. وَتَقُولُونَ مَا بَالُ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ لاَ يُحَدِّثُونَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِمِثْلِ حَدِيثِ أَبِي هُرَيْرَةَ وَإِنَّ إِخْوَتِي مِنَ الْمُهَاجِرِينَ كَانَ يَشْغَلُهُمْ صَفْقٌ بِالأَسْوَاقِ، وَكُنْتُ أَلْزَمُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى مِلْءِ بَطْنِي، فَأَشْهَدُ إِذَا غَابُوا وَأَحْفَظُ إِذَا نَسُوا، وَكَانَ يَشْغَلُ إِخْوَتِي مِنَ الأَنْصَارِ عَمَلُ أَمْوَالِهِمْ، وَكُنْتُ امْرَأً مِسْكِينًا مِنْ مَسَاكِينِ الصُّفَّةِ أَعِي حِينَ يَنْسَوْنَ، وَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَدِيثٍ يُحَدِّثُهُ " إِنَّهُ لَنْ يَبْسُطَ أَحَدٌ ثَوْبَهُ حَتَّى أَقْضِيَ مَقَالَتِي هَذِهِ، ثُمَّ يَجْمَعَ إِلَيْهِ ثَوْبَهُ إِلاَّ وَعَى مَا أَقُولُ ". فَبَسَطْتُ نَمِرَةً عَلَىَّ، حَتَّى إِذَا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَقَالَتَهُ جَمَعْتُهَا إِلَى صَدْرِي، فَمَا نَسِيتُ مِنْ مَقَالَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تِلْكَ مِنْ شَىْءٍ.
Абул-Ямон бизга айтди: Шуъайб бизга айтди, Зуҳрийдан: У деди: Саъид ибн Мусайяб ва Абу Салама ибн Абдурраҳмон менга хабар берди: Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу деди: ‹Сизлар: ‹Абу Ҳурайра Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан кўп ҳадис айтяпти› дейсиз ва: ‹Муҳожирларга ва Ансорга нима бўлди-ки, улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан Абу Ҳурайранинг ҳадисидек (кўп) ҳадис айтмаяпти?› дейсиз. Муҳожирлардан биродарларимни бозорлардаги савдо банд қилар эди, мен эса Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга қорин тўқ (бўлиши) (шарти) билан ёпишар эдим. Улар ғойиб бўлганида (бўлмаганида), мен ҳозир бўлар, улар унутганида, мен ёдда сақлаб қолар эдим. Ансордан биродарларимни молларининг иши (меҳнати) банд қилар эди, мен эса Суффанинг мискинларидан мискин бир киши эдим, улар унутганида, мен ёдга олар эдим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам айтаётган бир ҳадисида: ‹Ҳеч ким — мен шу сўзимни тугатгунимча — кийимини ёймайди, сўнг уни ўзига йиғмайди-ки, илло мен айтганни ёдга олмасин (сақлаб қолмасин)› дедилар. Мен устимдаги намирани (чизиқли матони) ёйди, ҳатто Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам сўзини тугатгач, уни кўксимга йиғдим. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ўша сўзидан бирор нарсани унутмадим› деди.