حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ ـ رضى الله عنه ـ لَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ آخَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنِي وَبَيْنَ سَعْدِ بْنِ الرَّبِيعِ فَقَالَ سَعْدُ بْنُ الرَّبِيعِ إِنِّي أَكْثَرُ الأَنْصَارِ مَالاً، فَأَقْسِمُ لَكَ نِصْفَ مَالِي، وَانْظُرْ أَىَّ زَوْجَتَىَّ هَوِيتَ نَزَلْتُ لَكَ عَنْهَا، فَإِذَا حَلَّتْ تَزَوَّجْتَهَا. قَالَ فَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ لاَ حَاجَةَ لِي فِي ذَلِكَ، هَلْ مِنْ سُوقٍ فِيهِ تِجَارَةٌ قَالَ سُوقُ قَيْنُقَاعَ. قَالَ فَغَدَا إِلَيْهِ عَبْدُ الرَّحْمَنِ، فَأَتَى بِأَقِطٍ وَسَمْنٍ ـ قَالَ ـ ثُمَّ تَابَعَ الْغُدُوَّ، فَمَا لَبِثَ أَنْ جَاءَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَلَيْهِ أَثَرُ صُفْرَةٍ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " تَزَوَّجْتَ ". قَالَ نَعَمْ. قَالَ " وَمَنْ ". قَالَ امْرَأَةً مِنَ الأَنْصَارِ. قَالَ " كَمْ سُقْتَ ". قَالَ زِنَةَ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ أَوْ نَوَاةً مِنْ ذَهَبٍ. فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَوْلِمْ وَلَوْ بِشَاةٍ ".
Абдулазиз ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Иброҳим ибн Саъд бизга айтди, отасидан, у бобосидан: У деди: Абдурраҳмон ибн Авф розияллаҳу анҳу деди: Биз Мадинага келганимизда, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мен билан Саъд ибн Робиъ орасида биродарлик боғлади. Саъд ибн Робиъ: ‹Мен Ансорнинг энг мол(бой)лариданман, мен сенга молимнинг ярмини бўлиб бераман. Икки хотинимдан қайсисини ёқтирсанг, мен сен учун ундан ажраман (талоқ қиламан), иддаси ўтгач, сен унга уйланасан› деди. Абдурраҳмон: ‹Менинг бунга ҳожатим йўқ. Ичида савдо бўлган бирор бозор борми?› деди. У: ‹Бану Қайнуқў бозори› деди. У деди: Абдурраҳмон унга (бозорга) эрта тонгда борди, қурут ва сарий ёғ келтирди. Сўнг эрта боришни давом эттирди, кўп ўтмай Абдурраҳмон келди, устида сариқ (атир) изи бор эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Уйландингми?» дедилар. У: ‹Ҳа› деди. У зот: «Кимга?» дедилар. У: ‹Ансордан бир аёлга› деди. У зот: «Қанча (маҳр) бердинг?» дедилар. У: ‹Бир дона (чақа)ча олтин ёки бир дона олтин› деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Бир қўй билан бўлса ҳам валима (тўй) қил» дедилар.