حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَدِمَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ الْمَدِينَةَ فَآخَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَهُ وَبَيْنَ سَعْدِ بْنِ الرَّبِيعِ الأَنْصَارِيِّ، وَكَانَ سَعْدٌ ذَا غِنًى، فَقَالَ لِعَبْدِ الرَّحْمَنِ أُقَاسِمُكَ مَالِي نِصْفَيْنِ، وَأُزَوِّجُكَ. قَالَ بَارَكَ اللَّهُ لَكَ فِي أَهْلِكَ وَمَالِكَ، دُلُّونِي عَلَى السُّوقِ. فَمَا رَجَعَ حَتَّى اسْتَفْضَلَ أَقِطًا وَسَمْنًا، فَأَتَى بِهِ أَهْلَ مَنْزِلِهِ، فَمَكَثْنَا يَسِيرًا ـ أَوْ مَا شَاءَ اللَّهُ ـ فَجَاءَ وَعَلَيْهِ وَضَرٌ مِنْ صُفْرَةٍ، فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَهْيَمْ ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ تَزَوَّجْتُ امْرَأَةً مِنَ الأَنْصَارِ. قَالَ " مَا سُقْتَ إِلَيْهَا ". قَالَ نَوَاةً مِنْ ذَهَبٍ، أَوْ وَزْنَ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ. قَالَ " أَوْلِمْ وَلَوْ بِشَاةٍ ".
Аҳмад ибн Юнус бизга айтди: Зуҳайр бизга айтди: Ҳумайд бизга айтди, Анас розияллаҳу анҳудан: У деди: Абдурраҳмон ибн Авф Мадинага келди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг билан Саъд ибн Робиъ Ансорий орасида биродарлик боғлади. Саъд бой эди, у Абдурраҳмонга: ‹Молимни икки ярим қилиб сен билан бўлишаман ва сени уйлантираман› деди. У: ‹Аллаҳ сенга аҳлинг ва молингда баракат берсин. Менга бозорни кўрсатинглар› деди. У — қурут ва сарий ёғ фойда қилгунча — қайтмади, уни ўз манзили аҳлига келтирди. Биз оз (вақт) — ёки Аллаҳ хоҳлаганча — турдик. У келди, устида сариқ (атир) изи бор эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Бу нима (хабар)?» дедилар. У: ‹Ё Расулуллаҳ, мен Ансордан бир аёлга уйландим› деди. У зот: «Унга қанча (маҳр) бердинг?» дедилар. У: ‹Бир дона олтин — ёки бир дона (чақа)ча олтин› деди. У зот: «Бир қўй билан бўлса ҳам валима (тўй оши) қил» дедилар.