حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَتْ عُكَاظٌ وَمِجَنَّةُ وَذُو الْمَجَازِ أَسْوَاقًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ، فَلَمَّا كَانَ الإِسْلاَمُ فَكَأَنَّهُمْ تَأَثَّمُوا فِيهِ فَنَزَلَتْ {لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَنْ تَبْتَغُوا فَضْلاً مِنْ رَبِّكُمْ } فِي مَوَاسِمِ الْحَجِّ، قَرَأَهَا ابْنُ عَبَّاسٍ.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад бизга айтди: Суфён бизга айтди, Амрдан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Укоз, Мажанна ва Зул-Мажоз жоҳилиятда бозорлар эди. Ислом келгач, гўё улар бунда (савдода) гуноҳга ботишдан қўрқди, шунда: ‹‹Роббингиздан фазл (ризқ) исташингизда сизларга гуноҳ йўқ›› (ояти) — ҳаж мавсумларида — нозил бўлди. Ибн Аббос уни (шу тарзда) ўқиди.