حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنِي حُمَيْدٌ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسًا ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَأَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ وَتَزَوَّجَ امْرَأَةً مِنَ الأَنْصَارِ " كَمْ أَصْدَقْتَهَا ". قَالَ وَزْنَ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ. وَعَنْ حُمَيْدٍ سَمِعْتُ أَنَسًا قَالَ لَمَّا قَدِمُوا الْمَدِينَةَ نَزَلَ الْمُهَاجِرُونَ عَلَى الأَنْصَارِ فَنَزَلَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ عَلَى سَعْدِ بْنِ الرَّبِيعِ فَقَالَ أُقَاسِمُكَ مَالِي وَأَنْزِلُ لَكَ عَنْ إِحْدَى امْرَأَتَىَّ. قَالَ بَارَكَ اللَّهُ لَكَ فِي أَهْلِكَ ��َمَالِكَ. فَخَرَجَ إِلَى السُّوقِ فَبَاعَ وَاشْتَرَى فَأَصَابَ شَيْئًا مِنْ أَقِطٍ وَسَمْنٍ فَتَزَوَّجَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَوْلِمْ وَلَوْ بِشَاةٍ ".
Али, Суфёндан: Менга Ҳумайд айтиб берди: У Анасни (розияллаҳу анҳу) эшитди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Абдураҳмон ибн Авфдан — у Ансордан бир аёлга уйланган эди — сўрадилар: «Унга қанча маҳр бердинг?» У: Бир данак оғирликда олтин, деди. Ҳумайддан: Анасни эшитдим: Улар Мадинага келганларида, Муҳожирлар Ансорнинг (уйлари)га тушди. Абдураҳмон ибн Авф Саъд ибн Рабиънинг (уйига) тушди. (Саъд): Сенга молимни бўлиб бераман ва икки хотинимдан бирини сенга (талоғ қилиб) тушираман, деди. У: Аллаҳ сенга оиланг ва молингда барака берсин, деди. Сўнг бозорга чиқиб, сотди ва сотиб олди, қурут ва ёғдан бирор нарса топди (фойда қилди), сўнг уйланди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Валима қил, бир қўй (сўйиб) бўлса ҳам» дедилар.