حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنِي الزُّهْرِيُّ، أَنَّهُ سَمِعَهُ مِنَ الأَعْرَجِ، يَقُولُ أَخْبَرَنِي أَبُو هُرَيْرَةَ، قَالَ إِنَّكُمْ تَزْعُمُونَ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، يُكْثِرُ الْحَدِيثَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاللَّهُ الْمَوْعِدُ، إِنِّي كُنْتُ امْرَأً مِسْكِينًا أَلْزَمُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى مِلْءِ بَطْنِي، وَكَانَ الْمُهَاجِرُونَ يَشْغَلُهُمُ الصَّفْقُ بِالأَسْوَاقِ، وَكَانَتِ الأَنْصَارُ يَشْغَلُهُمُ الْقِيَامُ عَلَى أَمْوَالِهِمْ، فَشَهِدْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ يَوْمٍ وَقَالَ " مَنْ يَبْسُطْ رِدَاءَهُ حَتَّى أَقْضِيَ مَقَالَتِي ثُمَّ يَقْبِضْهُ، فَلَنْ يَنْسَى شَيْئًا سَمِعَهُ مِنِّي ". فَبَسَطْتُ بُرْدَةً كَانَتْ عَلَىَّ، فَوَالَّذِي بَعَثَهُ بِالْحَقِّ مَا نَسِيتُ شَيْئًا سَمِعْتُهُ مِنْهُ.
Абу Ҳурайра айтди: "Сизлар Абу Ҳурайрани Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан кўп ҳадис (ривоят) қилади деб ўйлайсиз — Аллаҳ (ҳузури) ваъда жойидир. Мен мискин (камбағал) киши эдим, қорнимни тўйдириш эвазига (шартида) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га (доим) ҳамроҳ бўлар эдим; муҳожирларни бозорлардаги савдо машғул қилар, ансорларни молларини идора қилиш машғул қилар эди. Мен бир кун Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (шуни) кўрдимки, у: ‹Ким ридосини — мен сўзимни тугатгунча — ёйса, кейин уни (ўзига) йиғса, у мендан эшитган ҳеч нарсани унутмайди› деди. Мен устимдаги бир бурда (чопон)ни ёйдим. Уни ҳақ билан юборган Зот ила қасамки, мен ундан эшитган ҳеч нарсани унутмадим" деди.