باب فِي مَنْ يَغْزُو وَيَلْتَمِسُ الدُّنْيَا
حَدَّثَنَا حَيْوَةُ بْنُ شُرَيْحٍ الْحَضْرَمِيُّ، حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ، حَدَّثَنِي بَحِيرٌ، عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ، عَنْ أَبِي بَحْرِيَّةَ، عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَالَ : " الْغَزْوُ غَزْوَانِ فَأَمَّا مَنِ ابْتَغَى وَجْهَ اللَّهِ، وَأَطَاعَ الإِمَامَ، وَأَنْفَقَ الْكَرِيمَةَ، وَيَاسَرَ الشَّرِيكَ، وَاجْتَنَبَ الْفَسَادَ، فَإِنَّ نَوْمَهُ وَنَبْهَهُ أَجْرٌ كُلُّهُ وَأَمَّا مَنْ غَزَا فَخْرًا وَرِيَاءً وَسُمْعَةً، وَعَصَى الإِمَامَ، وَأَفْسَدَ فِي الأَرْضِ، فَإِنَّهُ لَمْ يَرْجِعْ بِالْكَفَافِ " .
Бизга Ҳайва ибн Шурайҳ ал-Ҳазрамий ривоят қилди, бизга Бақийя ривоят қилди, менга Баҳир Холид ибн Маъдондан, у Абу Баҳрийядан, у Муоз ибн Жабалдан, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилдики, у деди: «Ғазот икки хилдир: ким Аллаҳнинг юзини (ризосини) истаб, имомга итоат қилиб, энг қимматлисини сарфлаб, шеригига енгиллик қилиб, фасоддан сақланган бўлса — унинг ухлаши ҳам, уйғоқлиги ҳам ҳаммаси ажрдир. Ким эса мақтаниш, риё ва шуҳрат учун ғазот қилиб, имомга итоатсизлик қилиб, ерда фасод қилса — у (ҳатто савоб-гуноҳи) тенг бўлиб ҳам қайтмайди.»
حَدَّثَنَا أَبُو تَوْبَةَ، : الرَّبِيعُ بْنُ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ الْمُبَارَكِ، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ بُكَيْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَشَجِّ، عَنِ ابْنِ مِكْرَزٍ، - رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الشَّامِ - عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، : أَنَّ رَجُلاً، قَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ، رَجُلٌ يُرِيدُ الْجِهَادَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَهُوَ يَبْتَغِي عَرَضًا مِنْ عَرَضِ الدُّنْيَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم : " لاَ أَجْرَ لَهُ " . فَأَعْظَمَ ذَلِكَ النَّاسُ، وَقَالُوا لِلرَّجُلِ : عُدْ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَعَلَّكَ لَمْ تُفَهِّمْهُ . فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ، رَجُلٌ يُرِيدُ الْجِهَادَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَهُوَ يَبْتَغِي عَرَضًا مِنْ عَرَضِ الدُّنْيَا . فَقَالَ : " لاَ أَجْرَ لَهُ " . فَقَالُوا لِلرَّجُلِ : عُدْ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَقَالَ لَهُ الثَّالِثَةَ، فَقَالَ لَهُ : " لاَ أَجْرَ لَهُ " .
Бизга Абу Тавба — ар-Рабиъ ибн Нофиъ — Ибн ал-Муборакдан, у Ибн Абу Зиъбдан, у Қосимдан, у Букайр ибн Абдуллаҳ ибн ал-Ашажждан, у Ибн Микраздан — Шом аҳлидан бўлган бир киши — у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики: Бир киши деди: Эй Расулуллаҳ, бир киши Аллаҳ йўлида жиҳод қилишни истайди, аммо дунё молидан бирор нарсани кўзлайди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Унга ажр йўқ.» Одамлар буни улуғ (оғир) деб билдилар ва у кишига дедилар: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга қайта мурожаат қил, эҳтимол сен унга (саволингни) тушунтирмагандирсан. У деди: Эй Расулуллаҳ, бир киши Аллаҳ йўлида жиҳод қилишни истайди, аммо дунё молидан бирор нарсани кўзлайди. У деди: «Унга ажр йўқ.» Одамлар яна у кишига дедилар: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга қайта мурожаат қил. У учинчи марта деди, шунда у (Расулуллаҳ) унга деди: «Унга ажр йўқ.»