باب فِي الرَّجُلِ يَغْزُو وَأَبَوَاهُ كَارِهَانِ
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَطَاءُ بْنُ السَّائِبِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ : جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ : جِئْتُ أُبَايِعُكَ عَلَى الْهِجْرَةِ وَتَرَكْتُ أَبَوَىَّ يَبْكِيَانِ . فَقَالَ : " ارْجِعْ عَلَيْهِمَا فَأَضْحِكْهُمَا كَمَا أَبْكَيْتَهُمَا " .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён хабар берди, бизга Ато ибн Соиб ривоят қилди, у отасидан, у Абдуллаҳ ибн Амрдан ривоят қилди. У деди: Бир киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келиб деди: Мен сизга ҳижрат қилиш учун байъат қилгани келдим, ота-онамни йиғлаган ҳолда ташлаб. У дедилар: «Уларнинг олдига қайтгин ва уларни йиғлатганинг каби, уларни кулдиргин.»
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، عَنْ أَبِي الْعَبَّاسِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ : جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ أُجَاهِدُ قَالَ : " أَلَكَ أَبَوَانِ " . قَالَ : نَعَمْ . قَالَ : " فَفِيهِمَا فَجَاهِدْ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ : أَبُو الْعَبَّاسِ هَذَا الشَّاعِرُ اسْمُهُ السَّائِبُ بْنُ فَرُّوخَ .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён хабар берди, у Ҳабиб ибн Абу Собитдан, у Абул-Аббосдан, у Абдуллаҳ ибн Амрдан ривоят қилди. У деди: Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келиб деди: Ё Расулуллаҳ, жиҳод қилайми? У дедилар: «Ота-онанг борми?» У деди: Ҳа. У дедилар: «Бас, уларнинг йўлида жиҳод қилгин.» Абу Довуд деди: Бу Абул-Аббос шоир бўлиб, исми Соиб ибн Фаррухдир.
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ، أَنَّ دَرَّاجًا أَبَا السَّمْحِ، حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي الْهَيْثَمِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، : أَنَّ رَجُلاً، هَاجَرَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْيَمَنِ، فَقَالَ : " هَلْ لَكَ أَحَدٌ بِالْيَمَنِ " . قَالَ : أَبَوَاىَ . قَالَ : " أَذِنَا لَكَ " . قَالَ : لاَ . قَالَ : " ارْجِعْ إِلَيْهِمَا فَاسْتَأْذِنْهُمَا، فَإِنْ أَذِنَا لَكَ فَجَاهِدْ، وَإِلاَّ فَبِرَّهُمَا " .
Бизга Саид ибн Мансур ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб ривоят қилди, менга Амр ибн Ҳорис хабар берди, унга Даррож Абус-Самҳ ривоят қилди, у Абул-Ҳайсамдан, у Абу Саид ал-Худрийдан ривоят қилди: Бир киши Ямандан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига ҳижрат қилди. У дедилар: «Яманда бирор кишинг борми?» У деди: Ота-онам. У дедилар: «Сенга рухсат бердиларми?» У деди: Йўқ. У дедилар: «Уларнинг олдига қайтиб, улардан рухсат сўрагин. Агар сенга рухсат берсалар, жиҳод қилгин, акс ҳолда уларга яхшилик қилгин.»