حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، قَالَ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنْكُمْ } فِي عَبْدِ اللَّهِ بْنِ قَيْسِ بْنِ عَدِيٍّ بَعَثَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي سَرِيَّةٍ أَخْبَرَنِيهِ يَعْلَى عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Ҳажжож ривоят қилди. У деди: Ибн Журайж: «Эй иймон келтирганлар, Аллаҳга итоат қилинглар, Расулга ва ўзларингиздан бўлган иш эгаларига итоат қилинглар» (ояти) Абдуллаҳ ибн Қайс ибн Адий ҳақида (нозил бўлди) — Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни бир сарийяга юборган эди, деди. Буни менга Яъло Саъид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан хабар берди.
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مَرْزُوقٍ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ زُبَيْدٍ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّ، عَنْ عَلِيٍّ، - رضى الله عنه - أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعَثَ جَيْشًا وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ رَجُلاً وَأَمَرَهُمْ أَنْ يَسْمَعُوا لَهُ وَيُطِيعُوا فَأَجَّجَ نَارًا وَأَمَرَهُمْ أَنْ يَقْتَحِمُوا فِيهَا فَأَبَى قَوْمٌ أَنْ يَدْخُلُوهَا وَقَالُوا إِنَّمَا فَرَرْنَا مِنَ النَّارِ وَأَرَادَ قَوْمٌ أَنْ يَدْخُلُوهَا فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَوْ دَخَلُوهَا - أَوْ دَخَلُوا فِيهَا - لَمْ يَزَالُوا فِيهَا " . وَقَالَ " لاَ طَاعَةَ فِي مَعْصِيَةِ اللَّهِ إِنَّمَا الطَّاعَةُ فِي الْمَعْرُوفِ " .
Бизга Амр ибн Марзуқ ривоят қилди, бизга Шуъба Зубайддан, у Саъд ибн Убайдадан, у Абу Абдурраҳмон ас-Суламийдан, у Алий розияллаҳу анҳудан хабар бердики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир қўшин юборди ва уларга бир кишини амир қилди, уларга уни эшитишни ва итоат қилишни буюрди. У (амир) олов ёқди ва уларга унга киришни буюрди. Бир гуруҳ кишилар унга киришдан бош тортиб: «Биз оловдан қочиб қутулдик-ку», дейишди. Яна бир гуруҳ унга кирмоқчи бўлишди. Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етиб борди. У: «Агар унга кирсалар — ёки унинг ичига кирсалар — доимо унда (дўзахда) қолар эдилар», деди. Ва: «Аллаҳга маъсият (гуноҳ) қилишда итоат йўқ, итоат фақат маъруфдадир (яхшиликдадир)», деди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنِي نَافِعٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَالَ " السَّمْعُ وَالطَّاعَةُ عَلَى الْمَرْءِ الْمُسْلِمِ فِيمَا أَحَبَّ وَكَرِهَ مَا لَمْ يُؤْمَرْ بِمَعْصِيَةٍ فَإِذَا أُمِرَ بِمَعْصِيَةٍ فَلاَ سَمْعَ وَلاَ طَاعَةَ " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Яҳё Убайдуллаҳдан ривоят қилди, менга Нофиъ Абдуллаҳдан, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилдики, у: «Эшитиш ва итоат қилиш мусулмон кишига ёққан ва ёқмаган нарсада, унга маъсият (гуноҳ) буюрилмагунича (вожибдир). Агар маъсият буюрилса, эшитиш ҳам, итоат ҳам йўқ», деди.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مَعِينٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ هِلاَلٍ، عَنْ بِشْرِ بْنِ عَاصِمٍ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ مَالِكٍ، مِنْ رَهْطِهِ قَالَ بَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَرِيَّةً فَسَلَحْتُ رَجُلاً مِنْهُمْ سَيْفًا فَلَمَّا رَجَعَ قَالَ لَوْ رَأَيْتَ مَا لاَمَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَعَجَزْتُمْ إِذْ بَعَثْتُ رَجُلاً مِنْكُمْ فَلَمْ يَمْضِ لأَمْرِي أَنْ تَجْعَلُوا مَكَانَهُ مَنْ يَمْضِي لأَمْرِي " .
Бизга Яҳё ибн Маъин ривоят қилди, бизга Абдуссамад ибн Абдул Ворис ривоят қилди, бизга Сулаймон ибн ал-Муғийра ривоят қилди, бизга Ҳумайд ибн Ҳилол Бишр ибн Осимдан, у Уқба ибн Моликдан, унинг қабиласидан ривоят қилди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир сарийя юборди, мен улардан бир кишини қилич билан қуроллантирдим. У қайтиб келганида деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизни қандай койиганини кўрсанг эди! У: «Мен сизлардан бир кишини юбориб, у менинг амримни бажармаганида, унинг ўрнига амримни бажарадиган кишини қўйишдан ожизмидингиз?» деди.