حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مَرْزُوقٍ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ زُبَيْدٍ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّ، عَنْ عَلِيٍّ، - رضى الله عنه - أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعَثَ جَيْشًا وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ رَجُلاً وَأَمَرَهُمْ أَنْ يَسْمَعُوا لَهُ وَيُطِيعُوا فَأَجَّجَ نَارًا وَأَمَرَهُمْ أَنْ يَقْتَحِمُوا فِيهَا فَأَبَى قَوْمٌ أَنْ يَدْخُلُوهَا وَقَالُوا إِنَّمَا فَرَرْنَا مِنَ النَّارِ وَأَرَادَ قَوْمٌ أَنْ يَدْخُلُوهَا فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَوْ دَخَلُوهَا - أَوْ دَخَلُوا فِيهَا - لَمْ يَزَالُوا فِيهَا " . وَقَالَ " لاَ طَاعَةَ فِي مَعْصِيَةِ اللَّهِ إِنَّمَا الطَّاعَةُ فِي الْمَعْرُوفِ " .
Бизга Амр ибн Марзуқ ривоят қилди, бизга Шуъба Зубайддан, у Саъд ибн Убайдадан, у Абу Абдурраҳмон ас-Суламийдан, у Алий розияллаҳу анҳудан хабар бердики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир қўшин юборди ва уларга бир кишини амир қилди, уларга уни эшитишни ва итоат қилишни буюрди. У (амир) олов ёқди ва уларга унга киришни буюрди. Бир гуруҳ кишилар унга киришдан бош тортиб: «Биз оловдан қочиб қутулдик-ку», дейишди. Яна бир гуруҳ унга кирмоқчи бўлишди. Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етиб борди. У: «Агар унга кирсалар — ёки унинг ичига кирсалар — доимо унда (дўзахда) қолар эдилар», деди. Ва: «Аллаҳга маъсият (гуноҳ) қилишда итоат йўқ, итоат фақат маъруфдадир (яхшиликдадир)», деди.