1833-ҳадисСунани Абу Довуд · Ҳаж китоби
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، أَخْبَرَنَا يَزِيدُ بْنُ أَبِي زِيَادٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ الرُّكْبَانُ يَمُرُّونَ بِنَا وَنَحْنُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُحْرِمَاتٌ فَإِذَا حَاذَوْا بِنَا سَدَلَتْ إِحْدَانَا جِلْبَابَهَا مِنْ رَأْسِهَا إِلَى وَجْهِهَا فَإِذَا جَاوَزُونَا كَشَفْنَاهُ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Ҳушайм ривоят қилди, бизга Язид ибн Абу Зиёд хабар берди, у Мужоҳиддан, у Оишадан ривоят қилди. У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан эҳромда эканимизда уловдагилар (йўловчилар) ёнимиздан ўтиб турардилар. Улар бизга яқинлашганда биздан бири жилбоабини бошидан юзига туширарди, улар биздан ўтиб кетганларида эса уни очардик.