حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ، حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ، حَدَّثَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، أَنَّ عَائِشَةَ، أَخْبَرَتْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَدْعُو فِي صَلاَتِهِ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ فِتْنَةِ الْمَسِيحِ الدَّجَّالِ وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ فِتْنَةِ الْمَحْيَا وَالْمَمَاتِ اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْمَأْثَمِ وَالْمَغْرَمِ " . فَقَالَ لَهُ قَائِلٌ مَا أَكْثَرَ مَا تَسْتَعِيذُ مِنَ الْمَغْرَمِ فَقَالَ " إِنَّ الرَّجُلَ إِذَا غَرِمَ حَدَّثَ فَكَذَبَ وَوَعَدَ فَأَخْلَفَ " .
Бизга Амр ибн Усмон ривоят қилди, бизга Бақийя ривоят қилди, бизга Шуайб Зуҳрийдан, у Урвадан ривоят қилди. Оиша унга хабар бериб айтдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам намозида шундай дуо қиларди: «Аллаҳим, мен Сенга қабр азобидан паноҳ тилайман, Сенга Масиҳ Дажжол фитнасидан паноҳ тилайман, Сенга ҳаёт ва ўлим фитнасидан паноҳ тилайман. Аллаҳим, мен Сенга гуноҳ ва қарздорликдан паноҳ тилайман.» Бир киши унга: «Қарздорликдан паноҳ тилашни нақадар кўп қиласиз!» деди. Шунда у: «Албатта, киши қарздор бўлса, гапирса ёлғон гапиради, ваъда берса вафо қилмайди» деди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ، عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ صَلَّيْتُ إِلَى جَنْبِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي صَلاَةِ تَطَوُّعٍ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ " أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ النَّارِ وَيْلٌ لأَهْلِ النَّارِ " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Довуд Ибн Абу Лайладан, у Собит ал-Бунонийдан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайладан, у отасидан ривоят қилди. У деди: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ёнида нафл намозда намоз ўқидим ва унинг шундай деганини эшитдим: ‹Аллаҳдан дўзахдан паноҳ тилайман. Дўзах аҳлига вой бўлсин!›»
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، قَالَ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى الصَّلاَةِ وَقُمْنَا مَعَهُ فَقَالَ أَعْرَابِيٌّ فِي الصَّلاَةِ اللَّهُمَّ ارْحَمْنِي وَمُحَمَّدًا وَلاَ تَرْحَمْ مَعَنَا أَحَدًا فَلَمَّا سَلَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ لِلأَعْرَابِيِّ " لَقَدْ تَحَجَّرْتَ وَاسِعًا " . يُرِيدُ رَحْمَةَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб ривоят қилди, менга Юнус Ибн Шиҳобдан, у Абу Салама ибн Абдурраҳмондан хабар берди. Абу Ҳурайра деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам намозга турди, биз ҳам у билан турдик. Бир аъробий намозда: «Аллаҳим, менга ва Муҳаммадга раҳм қил, биз билан бирга бошқа ҳеч кимга раҳм қилма» деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам салом бериб бўлгач, аъробийга: «Албатта кенг нарсани торайтириб қўйдинг» деди. У Аллаҳнинг раҳматини назарда тутганди.
حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ مُسْلِمٍ الْبَطِينِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا قَرَأَ { سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الأَعْلَى } قَالَ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ خُولِفَ وَكِيعٌ فِي هَذَا الْحَدِيثِ وَرَوَاهُ أَبُو وَكِيعٍ وَشُعْبَةُ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ مَوْقُوفًا .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Вакийъ Исроилдан, у Абу Ишоқдан, у Муслим ал-Батиндан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ‹Саббиҳ исма роббикал-аъло› ни ўқиганида «Субҳона роббиял-аъло» дерди. Абу Довуд деди: Бу ҳадисда Вакийъга мухолафат қилинди, уни Абу Вакийъ ва Шуъба Абу Ишоқдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан мавқуф қилиб ривоят қилишди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُوسَى بْنِ أَبِي عَائِشَةَ، قَالَ كَانَ رَجُلٌ يُصَلِّي فَوْقَ بَيْتِهِ وَكَانَ إِذَا قَرَأَ { أَلَيْسَ ذَلِكَ بِقَادِرٍ عَلَى أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتَى } قَالَ سُبْحَانَكَ فَبَلَى فَسَأَلُوهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ أَبُو دَاوُدَ قَالَ أَحْمَدُ يُعْجِبُنِي فِي الْفَرِيضَةِ أَنْ يَدْعُوَ بِمَا فِي الْقُرْآنِ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди, менга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба Мусо ибн Абу Оишадан ривоят қилди. У деди: Бир киши уйининг томида намоз ўқирди ва ‹Алайса золика биқодирин ало ан юҳйиял-мавто› ни ўқиганида «Субҳонака фабало» дерди. Ундан бу ҳақида сўрашганда у: «Мен буни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан эшитганман» деди. Абу Довуд деди: Аҳмад: «Фарз намозда Қуръанда келган нарса билан дуо қилиш менга ёқади» деди.