حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، أَخْبَرَنِي يَعْلَى بْنُ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ بْنِ الأَسْوَدِ، عَنْ أَبِيهِأَنَّهُ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ غُلاَمٌ شَابٌّ فَلَمَّا صَلَّى إِذَا رَجُلاَنِ لَمْ يُصَلِّيَا فِي نَاحِيَةِ الْمَسْجِدِ فَدَعَا بِهِمَا فَجِيءَ بِهِمَا تُرْعَدُ فَرَائِصُهُمَا فَقَالَ " مَا مَنَعَكُمَا أَنْ تُصَلِّيَا مَعَنَا " . قَالاَ قَدْ صَلَّيْنَا فِي رِحَالِنَا . فَقَالَ " لاَ تَفْعَلُوا إِذَا صَلَّى أَحَدُكُمْ فِي رَحْلِهِ ثُمَّ أَدْرَكَ الإِمَامَ وَلَمْ يُصَلِّ فَلْيُصَلِّ مَعَهُ فَإِنَّهَا لَهُ نَافِلَةٌ " .
Бизга Ҳафс ибн Умар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, менга Яъло ибн Ато Жобир ибн Язид ибн Асваддан, у отасидан хабар бердики, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга, ёш йигит бўлган ҳолда намоз ўқиган. У намозни ўқиб бўлгач, масжиднинг бир четида намоз ўқимаган икки киши турарди. У уларни чақирди, улар баданлари титраган ҳолда олиб келинди. У деди: «Сизларга биз билан бирга намоз ўқишингизга нима тўсқинлик қилди?» Улар: Биз уйларимизда намоз ўқиб бўлган эдик, дейишди. У деди: «Бундай қилманглар. Бирингиз уйида намоз ўқиб бўлиб, сўнгра имомга (жамоатга) етиб келса ва у (имом) ҳали ўқимаган бўлса, у билан бирга ўқисин, чунки бу унга нафл бўлади.»
حَدَّثَنَا ابْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ يَعْلَى بْنِ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الصُّبْحَ بِمِنًى بِمَعْنَاهُ .
Бизга ибн Муоз ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Шуъба Яъло ибн Атодан, у Жобир ибн Язиддан, у отасидан ривоят қилди. У деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга Минода бомдод намозини ўқидим — унинг маъноси билан (юқоридагидек).
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا مَعْنُ بْنُ عِيسَى، عَنْ سَعِيدِ بْنِ السَّائِبِ، عَنْ نُوحِ بْنِ صَعْصَعَةَ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ عَامِرٍ، قَالَ جِئْتُ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي الصَّلاَةِ فَجَلَسْتُ وَلَمْ أَدْخُلْ مَعَهُمْ فِي الصَّلاَةِ - قَالَ - فَانْصَرَفَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرَأَى يَزِيدَ جَالِسًا فَقَالَ " أَلَمْ تُسْلِمْ يَا يَزِيدُ " . قَالَ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ أَسْلَمْتُ . قَالَ " فَمَا مَنَعَكَ أَنْ تَدْخُلَ مَعَ النَّاسِ فِي صَلاَتِهِمْ " . قَالَ إِنِّي كُنْتُ قَدْ صَلَّيْتُ فِي مَنْزِلِي وَأَنَا أَحْسِبُ أَنْ قَدْ صَلَّيْتُمْ . فَقَالَ " إِذَا جِئْتَ إِلَى الصَّلاَةِ فَوَجَدْتَ النَّاسَ فَصَلِّ مَعَهُمْ وَإِنْ كُنْتَ قَدْ صَلَّيْتَ تَكُنْ لَكَ نَافِلَةً وَهَذِهِ مَكْتُوبَةً " .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Маън ибн Исо Саъид ибн Соибдан, у Нуҳ ибн Сайъсайъадан, у Язид ибн Омирдан ривоят қилди. У деди: Мен келганимда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозда эди, мен ўтирдим ва улар билан бирга намозга кирмадим. У деди: Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга юзланди ва Язиднинг ўтирганини кўриб: «Ислом қабул қилмаганмидинг, эй Язид?» деди. У: Албатта, эй Расулуллаҳ, Ислом қабул қилганман, деди. У деди: «Унда одамлар билан бирга намозларига киришингга нима тўсқинлик қилди?» У деди: Мен уйимда намоз ўқиб бўлган эдим ва сизлар ҳам ўқиб бўлгансиз деб ўйлаган эдим. У деди: «Намозга келганингда одамларни (намозда) топсанг, улар билан бирга ўқи, гарчи ўқиб бўлган бўлсанг ҳам, у сенга нафл бўлади, бу эса фарз (ҳисобланади).»
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى ابْنِ وَهْبٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو، عَنْ بُكَيْرٍ، أَنَّهُ سَمِعَ عَفِيفَ بْنَ عَمْرِو بْنِ الْمُسَيَّبِ، يَقُولُ حَدَّثَنِي رَجُلٌ، مِنْ بَنِي أَسَدِ بْنِ خُزَيْمَةَ أَنَّهُ سَأَلَ أَبَا أَيُّوبَ الأَنْصَارِيَّ فَقَالَ يُصَلِّي أَحَدُنَا فِي مَنْزِلِهِ الصَّلاَةَ ثُمَّ يَأْتِي الْمَسْجِدَ وَتُقَامُ الصَّلاَةُ فَأُصَلِّي مَعَهُمْ فَأَجِدُ فِي نَفْسِي مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا . فَقَالَ أَبُو أَيُّوبَ سَأَلْنَا عَنْ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " ذَلِكَ لَهُ سَهْمُ جَمْعٍ " .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ ривоят қилди, деди: Мен ибн Ваҳбга ўқиб бердим, у деди: Менга Амр Букайрдан хабар бердики, у Афиф ибн Амр ибн Мусайябнинг шундай деганини эшитди: Менга Бани Асад ибн Хузайма қабиласидан бир киши ривоят қилдики, у Абу Айюб Ансорийдан (розияллаҳу анҳу) сўраб деди: Биримиз уйида намозни ўқиб бўлиб, сўнгра масжидга келади ва намозга иқомат айтилади, мен улар билан бирга ўқийман, лекин шу нарсада кўнглимда алланима сезаман. Абу Айюб деди: Биз бу ҳақда Набийдан (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сўраган эдик, у: «Бу унга жамоат улуши (савобини беради)» деди.