حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، أَخْبَرَنِي يَعْلَى بْنُ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ بْنِ الأَسْوَدِ، عَنْ أَبِيهِأَنَّهُ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ غُلاَمٌ شَابٌّ فَلَمَّا صَلَّى إِذَا رَجُلاَنِ لَمْ يُصَلِّيَا فِي نَاحِيَةِ الْمَسْجِدِ فَدَعَا بِهِمَا فَجِيءَ بِهِمَا تُرْعَدُ فَرَائِصُهُمَا فَقَالَ " مَا مَنَعَكُمَا أَنْ تُصَلِّيَا مَعَنَا " . قَالاَ قَدْ صَلَّيْنَا فِي رِحَالِنَا . فَقَالَ " لاَ تَفْعَلُوا إِذَا صَلَّى أَحَدُكُمْ فِي رَحْلِهِ ثُمَّ أَدْرَكَ الإِمَامَ وَلَمْ يُصَلِّ فَلْيُصَلِّ مَعَهُ فَإِنَّهَا لَهُ نَافِلَةٌ " .
Бизга Ҳафс ибн Умар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, менга Яъло ибн Ато Жобир ибн Язид ибн Асваддан, у отасидан хабар бердики, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга, ёш йигит бўлган ҳолда намоз ўқиган. У намозни ўқиб бўлгач, масжиднинг бир четида намоз ўқимаган икки киши турарди. У уларни чақирди, улар баданлари титраган ҳолда олиб келинди. У деди: «Сизларга биз билан бирга намоз ўқишингизга нима тўсқинлик қилди?» Улар: Биз уйларимизда намоз ўқиб бўлган эдик, дейишди. У деди: «Бундай қилманглар. Бирингиз уйида намоз ўқиб бўлиб, сўнгра имомга (жамоатга) етиб келса ва у (имом) ҳали ўқимаган бўлса, у билан бирга ўқисин, чунки бу унга нафл бўлади.»