حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ زَيْدِ بْنِ أَبِي الزَّرْقَاءِ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، دَخَلَ عَلَى مُعَاوِيَةَ فَقَالَ حَاجَتُكَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَقَالَ عَطَاءُ الْمُحَرَّرِينَ فَإِنِّي رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَوَّلَ مَا جَاءَهُ شَىْءٌ بَدَأَ بِالْمُحَرَّرِينَ .
Бизга Ҳорун ибн Зайд ибн Абуз-Зарқо ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Ҳишом ибн Саъд Зайд ибн Асламдан ривоят қилди: Абдуллаҳ ибн Умар Муовиянинг олдига кирди. У (Муовия): «Ҳожатинг нима, эй Абу Абдурраҳмон?» деди. У: «Озод қилинганлар (муҳаррарлар)нинг улуши» деди, «чунки мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига бирор нарса (мол) келганда, энг аввал озод қилинганлардан бошлаганини кўрганман.»
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى الرَّازِيُّ، أَخْبَرَنَا عِيسَى، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نِيَارٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عَنْهَا أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أُتِيَ بِظَبْيَةٍ فِيهَا خَرَزٌ فَقَسَمَهَا لِلْحُرَّةِ وَالأَمَةِ . قَالَتْ عَائِشَةُ كَانَ أَبِي رضى الله عنه يَقْسِمُ لِلْحُرِّ وَالْعَبْدِ .
Бизга Иброҳим ибн Мусо ар-Розий ривоят қилди, бизга Исо ривоят қилди, бизга ибн Абу Зиъб ал-Қосим ибн Аббосдан, у Абдуллаҳ ибн Ниёрдан, у Урвадан, у Оиша розияллаҳу анҳодан ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ичида мунчоқ (хараз) бўлган бир зарф (забя) келтирилди, у уни ҳур (озод) аёлга ҳам, чўрига ҳам тақсимлади. Оиша деди: Отам розияллаҳу анҳу ҳур (озод) кишига ҳам, қулга ҳам (тенг) тақсимларди.
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ الْمُصَفَّى، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْمُغِيرَةِ، جَمِيعًا عَنْ صَفْوَانَ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَوْفِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا أَتَاهُ الْفَىْءُ قَسَمَهُ فِي يَوْمِهِ فَأَعْطَى الآهِلَ حَظَّيْنِ وَأَعْطَى الْعَزَبَ حَظًّا . زَادَ ابْنُ الْمُصَفَّى فَدُعِينَا وَكُنْتُ أُدْعَى قَبْلَ عَمَّارٍ فَدُعِيتُ فَأَعْطَانِي حَظَّيْنِ وَكَانَ لِي أَهْلٌ ثُمَّ دُعِيَ بَعْدِي عَمَّارُ بْنُ يَاسِرٍ فَأَعْطَى لَهُ حَظًّا وَاحِدًا .
Бизга Саъид ибн Мансур ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн ал-Муборак ривоят қилди; (ҳ) ва бизга ибн ал-Мусаффо ривоят қилди, у деди: Бизга Абул-Муғира ривоят қилди — барчаси Сафвон ибн Амрдан, у Абдурраҳмон ибн Жубайр ибн Нуфайрдан, у отасидан, у Авф ибн Моликдан ривоят қилдилар: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга файъ (ғанимат моли) келса, уни ўша кунининг ўзида тақсимларди: уйлик (оилали)га икки улуш, уйланмаганга бир улуш берарди. Ибн ал-Мусаффо қўшимча қилди: Бизни чақиришди ва мен Аммордан олдин чақирилардим. Мени чақиришди ва у менга икки улуш берди, менинг оилам бор эди. Сўнг мендан кейин Аммор ибн Ёсир чақирилди ва унга бир улуш берилди.