حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، ح وَحَدَّثَنَا النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، - الْمَعْنَى - عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ، عَنْ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَيُّمَا رَجُلٍ أَفْلَسَ فَأَدْرَكَ الرَّجُلُ مَتَاعَهُ بِعَيْنِهِ فَهُوَ أَحَقُّ بِهِ مِنْ غَيْرِهِ " .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама Моликдан ривоят қилди (ҳ). Ва бизга Нуфайлий ривоят қилди, бизга Зуҳайр — мазмунан — Яҳё ибн Саъиддан, у Абу Бакр ибн Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳазмдан, у Умар ибн Абдулазиздан, у Абу Бакр ибн Абдурраҳмондан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Қайси бир киши синса (қарзга ботиб қашшоқ бўлса) ва (савдо қилган) киши ўз молини айнан ўзи бўлиб топса, у бошқалардан кўра унга ҳақдорроқдир».
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَيُّمَا رَجُلٍ بَاعَ مَتَاعًا فَأَفْلَسَ الَّذِي ابْتَاعَهُ وَلَمْ يَقْبِضِ الَّذِي بَاعَهُ مِنْ ثَمَنِهِ شَيْئًا فَوَجَدَ مَتَاعَهُ بِعَيْنِهِ فَهُوَ أَحَقُّ بِهِ وَإِنْ مَاتَ الْمُشْتَرِي فَصَاحِبُ الْمَتَاعِ أُسْوَةُ الْغُرَمَاءِ " .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама Моликдан, у Ибн Шиҳобдан, у Абу Бакр ибн Абдурраҳмон ибн Ҳорис ибн Ҳишомдан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Қайси бир киши мол сотсаю, уни сотиб олган киши синиб (ифлос бўлиб) қолса ва сотган киши унинг баҳосидан ҳеч нарса олмаган бўлса, сўнгра ўз молини айни ўзича топса, у ўша молга кўпроқ ҳақлидир. Агар сотиб олувчи вафот этган бўлса, мол эгаси қарздорлар қаторида (бошқалар билан тенг) бўлади» деди.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ، - يَعْنِي ابْنَ وَهْبٍ - أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ مَعْنَى حَدِيثِ مَالِكٍ زَادَ " وَإِنْ قَضَى مِنْ ثَمَنِهَا شَيْئًا فَهُوَ أُسْوَةُ الْغُرَمَاءِ فِيهَا " .
Бизга Сулаймон ибн Довуд ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ яъни Ибн Ваҳб ривоят қилди, менга Юнус Ибн Шиҳобдан хабар берди, у: менга Абу Бакр ибн Абдурраҳмон ибн Ҳорис ибн Ҳишом хабар бердики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — деб Молик ҳадисининг маъносини зикр қилди ва шуни қўшди: «Агар унинг баҳосидан бирор нарсани тўлаб бўлган бўлса, у шу молда қарздорлар қаторида (тенг) бўлади».
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَوْفٍ الطَّائِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْجَبَّارِ، - يَعْنِي الْخَبَائِرِيَّ - حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - يَعْنِي ابْنَ عَيَّاشٍ - عَنِ الزُّبَيْدِيِّ، - قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهُوَ مُحَمَّدُ بْنُ الْوَلِيدِ أَبُو الْهُذَيْلِ الْحِمْصِيُّ - عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَهُ قَالَ " فَإِنْ كَانَ قَضَاهُ مِنْ ثَمَنِهَا شَيْئًا فَمَا بَقِيَ فَهُوَ أُسْوَةُ الْغُرَمَاءِ وَأَيُّمَا امْرِئٍ هَلَكَ وَعِنْدَهُ مَتَاعُ امْرِئٍ بِعَيْنِهِ اقْتَضَى مِنْهُ شَيْئًا أَوْ لَمْ يَقْتَضِ فَهُوَ أُسْوَةُ الْغُرَمَاءِ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ حَدِيثُ مَالِكٍ أَصَحُّ .
Бизга Муҳаммад ибн Авф ат-Тоий ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Абдулжаббор яъни ал-Хабоирий ривоят қилди, бизга Исмоил яъни Ибн Айёш ривоят қилди, у аз-Зубайдийдан — Абу Довуд деди: у Муҳаммад ибн Валиддир, Абул-Ҳузайл ал-Ҳимсий — у аз-Зуҳрийдан, у Абу Бакр ибн Абдурраҳмондан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан шунга ўхшаш ривоят қилдики, у: «Агар унинг баҳосидан бирор нарсани тўлаб бўлган бўлса, қолгани учун у қарздорлар қаторида (тенг) бўлади. Қайси бир киши ҳалок бўлсаю, унинг ҳузурида бошқа кишининг моли айни ўзича бўлса, ундан бирор нарса олган бўладими ёки олмаган бўладими, у қарздорлар қаторида (тенг) бўлади» деди. Абу Довуд деди: Моликнинг ҳадиси саҳиҳроқдир.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، هُوَ الطَّيَالِسِيُّ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ أَبِي الْمُعْتَمِرِ، عَنْ عُمَرَ بْنِ خَلْدَةَ، قَالَ أَتَيْنَا أَبَا هُرَيْرَةَ فِي صَاحِبٍ لَنَا أَفْلَسَ فَقَالَ لأَقْضِيَنَّ فِيكُمْ بِقَضَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أَفْلَسَ أَوْ مَاتَ فَوَجَدَ رَجُلٌ مَتَاعَهُ بِعَيْنِهِ فَهُوَ أَحَقُّ بِهِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Абу Довуд — у ат-Таёлисийдир — ривоят қилди, бизга Ибн Абу Зиъб Абул-Муътамирдан, у Умар ибн Халдадан ривоят қилдики, у: Бизнинг синиб (ифлос бўлиб) қолган бир шеригимиз ҳақида Абу Ҳурайранинг ҳузурига келдик. Шунда у: Мен сизлар ҳақингизда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳукми билан ҳукм қиламан, деди: «Ким синиб қолса ёки вафот этса, сўнгра бир киши ўз молини айни ўзича топса, у ўша молга кўпроқ ҳақлидир».