حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَسَنٍ الْمِصِّيصِيُّ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ، أَخْبَرَنِي رَجُلٌ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ خَيْبَرَ عَنْ أَنْ نَأْكُلَ لُحُومَ الْحُمُرِ وَأَمَرَنَا أَنْ نَأْكُلَ لُحُومَ الْخَيْلِ قَالَ عَمْرٌو فَأَخْبَرْتُ هَذَا الْخَبَرَ أَبَا الشَّعْثَاءِ فَقَالَ قَدْ كَانَ الْحَكَمُ الْغِفَارِيُّ فِينَا يَقُولُ هَذَا وَأَبَى ذَلِكَ الْبَحْرُ يُرِيدُ ابْنَ عَبَّاسٍ .
Бизга Иброҳим ибн Ҳасан ал-Миссийсий ривоят қилди, бизга Ҳажжож ибн Журайждан ривоят қилди, менга Амр ибн Дийнор хабар берди, менга бир киши Жобир ибн Абдуллаҳдан хабар берди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбар куни эшакларнинг гўштини ейишдан қайтарди ва бизни отларнинг гўштини ейишга буюрди. Амр деди: Мен бу хабарни Абуш-Шаъсога хабар қилдим. У: «Бизнинг ичимизда Ҳакам ал-Ғифорий буни айтар эди, аммо денгиз буни рад этди» — яъни ибн Аббосни назарда тутди, деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي زِيَادٍ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ عُبَيْدٍ أَبِي الْحَسَنِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ غَالِبِ بْنِ أَبْجَرَ، قَالَ أَصَابَتْنَا سَنَةٌ فَلَمْ يَكُنْ فِي مَالِي شَىْءٌ أُطْعِمُ أَهْلِي إِلاَّ شَىْءٌ مِنْ حُمُرٍ وَقَدْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَرَّمَ لُحُومَ الْحُمُرِ الأَهْلِيَّةِ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَصَابَتْنَا السَّنَةُ وَلَمْ يَكُنْ فِي مَالِي مَا أُطْعِمُ أَهْلِي إِلاَّ سِمَانُ الْحُمُرِ وَإِنَّكَ حَرَّمْتَ لُحُومَ الْحُمُرِ الأَهْلِيَّةِ . فَقَالَ " أَطْعِمْ أَهْلَكَ مِنْ سَمِينِ حُمُرِكَ فَإِنَّمَا حَرَّمْتُهَا مِنْ أَجْلِ جَوَالِّ الْقَرْيَةِ " . يَعْنِي الْجَلاَّلَةَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ هَذَا هُوَ ابْنُ مَعْقِلٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَى شُعْبَةُ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ عُبَيْدٍ أَبِي الْحَسَنِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مَعْقِلٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ بِشْرٍ عَنْ نَاسٍ مِنْ مُزَيْنَةَ أَنَّ سَيِّدَ مُزَيْنَةَ أَبْجَرَ أَوِ ابْنَ أَبْجَرَ سَأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Абдуллаҳ ибн Абу Зиёд ривоят қилди, бизга Убайдуллаҳ Исроилдан, у Мансурдан, у Убайд Абул-Ҳасандан, у Абдурраҳмондан, у Ғолиб ибн Абжардан ривоят қилди. У деди: Бизга қаҳатчилик йили етиб келди, молимда аҳлимга едиришга эшаклардан бироз нарсадан бошқа ҳеч нарса қолмаганди. Ҳолбуки Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уй эшаклари гўштини ҳаром қилган эди. Бас, мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келдим ва дедим: Ё Расулуллаҳ, бизга қаҳатчилик етди, молимда аҳлимга едиришга эшакларнинг семизларидан бошқа нарса қолмади, ҳолбуки Сиз уй эшаклари гўштини ҳаром қилгансиз. Шунда У: «Аҳлингга эшакларингнинг семизидан едир, мен уни фақат қишлоқнинг нажосат егувчилари сабабидан ҳаром қилган эдим», деди — яъни жалола (нажосат еб семирган ҳайвон)ни назарда тутди. Абу Довуд деди: Бу Абдурраҳмон ибн Маъқилдир. Абу Довуд деди: Шуъба бу ҳадисни Убайд Абул-Ҳасандан, у Абдурраҳмон ибн Маъқилдан, у Абдурраҳмон ибн Бишрдан, у Музайнадан бўлган баъзи кишилардан ривоят қилиб: Музайнанинг саййиди Абжар ёки ибн Абжар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўради, деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، عَنْ مِسْعَرٍ، عَنِ ابْنِ عُبَيْدٍ، عَنِ ابْنِ مَعْقِلٍ، عَنْ رَجُلَيْنِ، مِنْ مُزَيْنَةَ أَحَدُهُمَا عَنِ الآخَرِ، أَحَدُهُمَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرِو بْنِ عُوَيْمٍ وَالآخَرُ غَالِبُ بْنُ الأَبْجَرِ . قَالَ مِسْعَرٌ أَرَى غَالِبًا الَّذِي أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِهَذَا الْحَدِيثِ .
Бизга Муҳаммад ибн Сулаймон ривоят қилди, бизга Абу Нуайм Мисъардан, у ибн Убайддан, у ибн Маъқилдан, у Музайнадан бўлган икки кишидан — бири иккинчисидан, бири Абдуллаҳ ибн Амр ибн Увайм ва иккинчиси Ғолиб ибн ал-Абжар — ривоят қилди. Мисъар деди: Мен ўйлайманки, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига бу ҳадис билан келган Ғолибдир.
حَدَّثَنَا سَهْلُ بْنُ بَكَّارٍ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، عَنِ ابْنِ طَاوُسٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ خَيْبَرَ عَنْ لُحُومِ الْحُمُرِ الأَهْلِيَّةِ وَعَنِ الْجَلاَّلَةِ عَنْ رُكُوبِهَا وَأَكْلِ لَحْمِهَا .
Бизга Саҳл ибн Баккор ривоят қилди, бизга Вуҳайб ибн Товусдан, у Амр ибн Шуайбдан, у отасидан, у бобосидан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбар куни уй эшаклари гўштидан ва жалола (нажосат еб семирган ҳайвон)га минишдан ҳамда унинг гўштини ейишдан қайтарди.