حَدَّثَنَا ابْنُ نُفَيْلٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ عَبَّادٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَبَّادِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها قَالَتْ قَدِمَتْ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِلْيَةٌ مِنْ عِنْدِ النَّجَاشِيِّ أَهْدَاهَا لَهُ فِيهَا خَاتَمٌ مِنْ ذَهَبٍ فِيهِ فَصٌّ حَبَشِيٌّ - قَالَتْ - فَأَخَذَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِعُودٍ مُعْرِضًا عَنْهُ أَوْ بِبَعْضِ أَصَابِعِهِ ثُمَّ دَعَى أُمَامَةَ ابْنَةَ أَبِي الْعَاصِ ابْنَةَ ابْنَتِهِ زَيْنَبَ فَقَالَ " تَحَلَّىْ بِهَذَا يَا بُنَيَّةُ " .
Бизга ибн Нуфайл ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Салама ривоят қилди, Муҳаммад ибн Ишоқдан, у деди: менга Яҳё ибн Аббод ривоят қилди, у отаси Аббод ибн Абдуллаҳдан, у Оишадан, розияллаҳу анҳо, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга Нажоший томонидан у зотга ҳадя қилинган бир зийнат келди, ичида олтиндан бир узук бўлиб, унда ҳабаший кўз бор эди. У деди: Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ундан юз ўгирган ҳолда уни бир чўп билан ёки баъзи бармоқлари билан олдилар, сўнг қизлари Зайнабнинг қизи Умома бинти Абул-Осни чақирдилар ва: «Буни тақиб ол, эй қизгинам» дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - عَنْ أَسِيدِ بْنِ أَبِي أَسِيدٍ الْبَرَّادِ، عَنْ نَافِعِ بْنِ عَيَّاشٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ أَحَبَّ أَنْ يُحَلِّقَ حَبِيبَهُ حَلْقَةً مِنْ نَارٍ فَلْيُحَلِّقْهُ حَلْقَةً مِنْ ذَهَبٍ وَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يُطَوِّقَ حَبِيبَهُ طَوْقًا مِنْ نَارٍ فَلْيُطَوِّقْهُ طَوْقًا مِنْ ذَهَبٍ وَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يُسَوِّرَ حَبِيبَهُ سِوَارًا مِنْ نَارٍ فَلْيُسَوِّرْهُ سِوَارًا مِنْ ذَهَبٍ وَلَكِنْ عَلَيْكُمْ بِالْفِضَّةِ فَالْعَبُوا بِهَا " .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ривоят қилди, бизга Абдулазиз — яъни ибн Муҳаммад — ривоят қилди, Асид ибн Абу Асид ал-Барроддан, у Нофе ибн Айёшдан, у Абу Ҳурайрадан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким севимлисига ўтдан бир ҳалқа тақишни севса, унга олтиндан ҳалқа тасқин; ким севимлисига ўтдан бир бўйинтумор тақишни севса, унга олтиндан бўйинтумор тасқин; ким севимлисига ўтдан бир билакузук тақишни севса, унга олтиндан билакузук тасқин. Лекин сизларга кумуш лозим, у билан ўйнанглар» дедилар.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ، عَنِ امْرَأَتِهِ، عَنْ أُخْتٍ، لِحُذَيْفَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَا مَعْشَرَ النِّسَاءِ أَمَا لَكُنَّ فِي الْفِضَّةِ مَا تَحَلَّيْنَ بِهِ أَمَا إِنَّهُ لَيْسَ مِنْكُنَّ امْرَأَةٌ تَحَلَّى ذَهَبًا تُظْهِرُهُ إِلاَّ عُذِّبَتْ بِهِ " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абу Авона ривоят қилди, Мансурдан, у Рибъий ибн Ҳирошдан, у хотинидан, у Ҳузайфанинг синглисидан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй аёллар жамоаси! Сизларга зийнат қиладиган кумуш етарли эмасми? Билингларки, сизлардан олтинни тақиб уни намойиш қиладиган ҳар бир аёл, албатта у билан азобланади» дедилар.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبَانُ بْنُ يَزِيدَ الْعَطَّارُ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، أَنَّ مَحْمُودَ بْنَ عَمْرٍو الأَنْصَارِيَّ، حَدَّثَهُ أَنَّ أَسْمَاءَ بِنْتَ يَزِيدَ حَدَّثَتْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَيُّمَا امْرَأَةٍ تَقَلَّدَتْ قِلاَدَةً مِنْ ذَهَبٍ قُلِّدَتْ فِي عُنُقِهَا مِثْلَهُ مِنَ النَّارِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَأَيُّمَا امْرَأَةٍ جَعَلَتْ فِي أُذُنِهَا خُرْصًا مِنْ ذَهَبٍ جُعِلَ فِي أُذُنِهَا مِثْلُهُ مِنَ النَّارِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Абон ибн Язид ал-Аттор ривоят қилди, бизга Яҳё ривоят қилдики, Маҳмуд ибн Амр ал-Ансорий унга ривоят қилдики, Асмо бинти Язид унга ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Қайси бир аёл олтиндан бир бўйинтумор тақса, Қиёмат кунида бўйнига шунингдек ўтдан (бўйинтумор) тақилади; ва қайси бир аёл қулоғига олтиндан ҳалқа солса, Қиёмат кунида қулоғига шунингдек ўтдан (ҳалқа) солинади» дедилар.
حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ مَسْعَدَةَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، عَنْ مَيْمُونٍ الْقَنَّادِ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ رُكُوبِ النِّمَارِ وَعَنْ لُبْسِ الذَّهَبِ إِلاَّ مُقَطَّعًا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ أَبُو قِلاَبَةَ لَمْ يَلْقَ مُعَاوِيَةَ .
Бизга Ҳумайд ибн Масъада ривоят қилди, бизга Исмоил ривоят қилди, бизга Холид ривоят қилди, Маймун ал-Қанноддан, у Абу Қилобадан, у Муовия ибн Абу Суфёндан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам йўлбарс (терисига) минишдан ва олтин кийишдан — бўлак-бўлак (оз миқдорда)дан бошқа — қайтардилар. Абу Довуд деди: Абу Қилоба Муовияга учрашмаган.