حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا إِسْرَائِيلُ، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعْرِضُ نَفْسَهُ عَلَى النَّاسِ فِي الْمَوْقِفِ فَقَالَ " أَلاَ رَجُلٌ يَحْمِلُنِي إِلَى قَوْمِهِ فَإِنَّ قُرَيْشًا قَدْ مَنَعُونِي أَنْ أُبَلِّغَ كَلاَمَ رَبِّي " .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Исроил хабар берди, бизга Усмон ибн Муғийра Солимдан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мавқиф (ҳажда тўхташ жойи)да ўзини одамларга кўрсатиб: «Мени ўз қавмига олиб борадиган киши йўқми? Чунки Қурайш мени Роббимнинг каломини етказишимдан тўсиб қўйишди», деди.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْمَهْرِيُّ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ، وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ حَدِيثِ، عَائِشَةَ وَكُلٌّ حَدَّثَنِي طَائِفَةً، مِنَ الْحَدِيثِ قَالَتْ وَلَشَأْنِي فِي نَفْسِي كَانَ أَحْقَرَ مِنْ أَنْ يَتَكَلَّمَ اللَّهُ فِيَّ بِأَمْرٍ يُتْلَى .
Бизга Сулаймон ибн Довуд ал-Маҳрий ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб хабар берди, у деди: менга Юнус ибн Язид ибн Шиҳобдан хабар берди, у деди: менга Урва ибн Зубайр, Саъийд ибн Мусайяб, Алқама ибн Ваққос ва Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ Оишанинг ҳадисидан хабар бердилар, ҳар бири менга ҳадиснинг бир қисмини ривоят қилди. У (Оиша) деди: Ўзим ҳақимдаги ишим назаримда Аллаҳ мен ҳақимда тиловат қилинадиган амрни сўзлашидан кўра ҳақирроқ эди.
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عُمَرَ، أَخْبَرَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا ابْنُ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ مُجَالِدٍ، عَنْ عَامِرٍ، - يَعْنِي الشَّعْبِيَّ - عَنْ عَامِرِ بْنِ شَهْرٍ، قَالَ : كُنْتُ عِنْدَ النَّجَاشِيِّ فَقَرَأَ ابْنٌ لَهُ آيَةً مِنَ الإِنْجِيلِ فَضَحِكْتُ فَقَالَ : أَتَضْحَكُ مِنْ كَلاَمِ اللَّهِ
Бизга Исмоил ибн Умар ривоят қилди, бизга Иброҳим ибн Мусо хабар берди, бизга ибн Абу Зоида Мужолиддан, у Омирдан — яъни Шаъбийдан — у Омир ибн Шаҳрдан хабар берди. У деди: Мен Нажошийнинг олдида эдим, унинг бир ўғли Инжилдан бир оятни ўқиди, мен кулдим. У: «Аллаҳнинг каломидан кулаяпсанми?» деди.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنِ الْمِنْهَالِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ : كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُعَوِّذُ الْحَسَنَ وَالْحُسَيْنَ : " أُعِيذُكُمَا بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّةِ مِنْ كُلِّ شَيْطَانٍ وَهَامَّةٍ وَمِنْ كُلِّ عَيْنٍ لاَمَّةٍ " . ثُمَّ يَقُولُ : " كَانَ أَبُوكُمْ يُعَوِّذُ بِهِمَا إِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ : هَذَا دَلِيلٌ عَلَى أَنَّ الْقُرْآنَ لَيْسَ بِمَخْلُوقٍ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Жарир Мансурдан, у Минҳол ибн Амрдан, у Саъийд ибн Жубайрдан, у ибн Аббосдан ривоят қилди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳасан ва Ҳусайнни: «Сизлар икковингизни ҳар бир шайтондан, ҳар бир заҳарли жонзотдан ва ҳар бир ёмон кўздан Аллаҳнинг тўлиқ калималари билан паноҳга топшираман», деб паноҳга топширар эди. Сўнгра: «Отангиз Исмоил ва Ишоқни шу билан паноҳга топширар эди», деб айтар эди. Абу Довуд айтди: Бу Қуръан махлуқ (яратилган) эмаслигига далилдир.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي سُرَيْجٍ الرَّازِيُّ، وَعَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، وَعَلِيُّ بْنُ مُسْلِمٍ، قَالُوا حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم : " إِذَا تَكَلَّمَ اللَّهُ بِالْوَحْىِ سَمِعَ أَهْلُ السَّمَاءِ لِلسَّمَاءِ صَلْصَلَةً كَجَرِّ السِّلْسِلَةِ عَلَى الصَّفَا فَيُصْعَقُونَ، فَلاَ يَزَالُونَ كَذَلِكَ حَتَّى يَأْتِيَهُمْ جِبْرِيلُ حَتَّى إِذَا جَاءَهُمْ جِبْرِيلُ فُزِّعَ عَنْ قُلُوبِهِمْ " . قَالَ : " فَيَقُولُونَ : يَا جِبْرِيلُ مَاذَا قَالَ رَبُّكَ فَيَقُولُ : الْحَقَّ فَيَقُولُونَ : الْحَقَّ الْحَقَّ " .
Бизга Аҳмад ибн Абу Сурайж ар-Розий, Али ибн Ҳусайн ибн Иброҳим ва Али ибн Муслим ривоят қилиб айтдилар: бизга Абу Муъовия ривоят қилди, бизга Аъмаш Муслимдан, у Масруқдан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳ ваҳий билан сўзласа, осмон аҳли осмон учун силлиқ тошга занжир судралгандек бир жарангни эшитадилар-да, ҳушдан кетадилар. Улар шу ҳолда, то уларга Жибрил келгунча тураверадилар. Жибрил уларнинг олдига келганда, уларнинг қалбларидан даҳшат кўтарилади», деди. У деди: «Улар: ‹Эй Жибрил, Роббинг нима деди?› дейдилар. У: ‹Ҳақни› дейди. Улар: ‹Ҳақни, ҳақни› дейдилар», деди.