حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْمَرْوَزِيُّ، وَسَلَمَةُ، - يَعْنِي ابْنَ شَبِيبٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي ثَابِتُ بْنُ قَيْسٍ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " الرِّيحُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ " . قَالَ سَلَمَةُ فَرَوْحُ اللَّهِ تَأْتِي بِالرَّحْمَةِ وَتَأْتِي بِالْعَذَابِ فَإِذَا رَأَيْتُمُوهَا فَلاَ تَسُبُّوهَا وَسَلُوا اللَّهَ خَيْرَهَا وَاسْتَعِيذُوا بِاللَّهِ مِنْ شَرِّهَا " .
Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад Марвазий ва Салама — яъни ибн Шабиб — ривоят қилиб, иккаласи деди: бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга Маъмар хабар берди, Зуҳрийдан, у деди: менга Собит ибн Қайс ривоят қилди, Абу Ҳурайра дедики: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан: «Шамол Аллаҳнинг раҳматидандир» деганларини эшитдим. Салама деди: «Аллаҳнинг раҳмати ҳам раҳмат келтиради, ҳам азоб келтиради, уни кўрганингизда уни сўкманглар, Аллаҳдан унинг яхшилигини сўранглар ва унинг ёмонлигидан Аллаҳга паноҳ тиланглар.»
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنَا عَمْرٌو، أَنَّ أَبَا النَّضْرِ، حَدَّثَهُ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَطُّ مُسْتَجْمِعًا ضَاحِكًا حَتَّى أَرَى مِنْهُ لَهَوَاتِهِ إِنَّمَا كَانَ يَتَبَسَّمُ وَكَانَ إِذَا رَأَى غَيْمًا أَوْ رِيحًا عُرِفَ ذَلِكَ فِي وَجْهِهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ النَّاسُ إِذَا رَأَوُا الْغَيْمَ فَرِحُوا رَجَاءَ أَنْ يَكُونَ فِيهِ الْمَطَرُ وَأَرَاكَ إِذَا رَأَيْتَهُ عُرِفَتْ فِي وَجْهِكَ الْكَرَاهِيَةُ فَقَالَ " يَا عَائِشَةُ مَا يُؤَمِّنُنِي أَنْ يَكُونَ فِيهِ عَذَابٌ قَدْ عُذِّبَ قَوْمٌ بِالرِّيحِ وَقَدْ رَأَى قَوْمٌ الْعَذَابَ فَقَالُوا هَذَا عَارِضٌ مُمْطِرُنَا " .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб ривоят қилди, бизга Амр хабар бериб, Абун-Назр унга Сулаймон ибн Ясордан ривоят қилишича, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Оишадан ривоят қилди, у деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни ҳеч қачон тўлиқ қотиб кулганларини — кичик тилчаларини кўргудек — кўрмадим, у киши фақат табассум қилардилар. У киши булут ёки шамолни кўрганларида буни юзларидан билса бўларди. Мен: «Эй Расулуллаҳ, одамлар булутни кўрсалар, унда ёмғир бўлишини умид қилиб қувонадилар, мен эса Сизни уни кўрганингизда юзингизда ёқтирмаслик аломатини кўраман» дедим. У киши: «Эй Оиша, унинг ичида азоб бўлмаслигига мени нима кафолат беради? Бир қавм шамол билан азобланган, бир қавм азобни кўриб: ‹Бу бизга ёмғир келтирувчи булутдир› деган эди» дедилар.
حَدَّثَنَا ابْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا رَأَى نَاشِئًا فِي أُفُقِ السَّمَاءِ تَرَكَ الْعَمَلَ وَإِنْ كَانَ فِي صَلاَةٍ ثُمَّ يَقُولُ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّهَا " . فَإِنْ مُطِرَ قَالَ " اللَّهُمَّ صَيِّبًا هَنِيئًا " .
Бизга ибн Башшор ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, Миқдом ибн Шурайҳдан, у отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан ривоят қилишича, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам осмон уфқида (янги пайдо бўлаётган булут) кўрганларида, гарчи намозда бўлсалар ҳам, ишни тўхтатиб, сўнг: «Аллаҳумма инни аъузу бика мин шарриҳа (Эй Аллаҳ, унинг ёмонлигидан Сенга паноҳ тилайман)» дердилар. Агар ёмғир ёғса: «Аллаҳумма соййибан ҳанийъан (Эй Аллаҳ, ёқимли — фойдали ёмғир қил)» дердилар.