حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنَا عَمْرٌو، أَنَّ أَبَا النَّضْرِ، حَدَّثَهُ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَطُّ مُسْتَجْمِعًا ضَاحِكًا حَتَّى أَرَى مِنْهُ لَهَوَاتِهِ إِنَّمَا كَانَ يَتَبَسَّمُ وَكَانَ إِذَا رَأَى غَيْمًا أَوْ رِيحًا عُرِفَ ذَلِكَ فِي وَجْهِهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ النَّاسُ إِذَا رَأَوُا الْغَيْمَ فَرِحُوا رَجَاءَ أَنْ يَكُونَ فِيهِ الْمَطَرُ وَأَرَاكَ إِذَا رَأَيْتَهُ عُرِفَتْ فِي وَجْهِكَ الْكَرَاهِيَةُ فَقَالَ " يَا عَائِشَةُ مَا يُؤَمِّنُنِي أَنْ يَكُونَ فِيهِ عَذَابٌ قَدْ عُذِّبَ قَوْمٌ بِالرِّيحِ وَقَدْ رَأَى قَوْمٌ الْعَذَابَ فَقَالُوا هَذَا عَارِضٌ مُمْطِرُنَا " .
Бизга Аҳмад ибн Солиҳ ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб ривоят қилди, бизга Амр хабар бериб, Абун-Назр унга Сулаймон ибн Ясордан ривоят қилишича, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Оишадан ривоят қилди, у деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни ҳеч қачон тўлиқ қотиб кулганларини — кичик тилчаларини кўргудек — кўрмадим, у киши фақат табассум қилардилар. У киши булут ёки шамолни кўрганларида буни юзларидан билса бўларди. Мен: «Эй Расулуллаҳ, одамлар булутни кўрсалар, унда ёмғир бўлишини умид қилиб қувонадилар, мен эса Сизни уни кўрганингизда юзингизда ёқтирмаслик аломатини кўраман» дедим. У киши: «Эй Оиша, унинг ичида азоб бўлмаслигига мени нима кафолат беради? Бир қавм шамол билан азобланган, бир қавм азобни кўриб: ‹Бу бизга ёмғир келтирувчи булутдир› деган эди» дедилар.